کتابدار خاموش

مرد لبخند ضعیفی می‌زند، حرکتی که به‌نظر اجباری و تمرین‌شده می‌آید. چشمانش، از نزدیک، بیشتر غمگین به نظر می‌رسند تا خواب‌آلود و ویژگی‌های چهره‌اش قوی‌تر از آنچه از دور به نظر می‌رسید، هستند. او چند قدم دورتر می‌ایستد و می‌پرسد: «تو هانا بابیچ هستی؟» او نام خانوادگی‌اش را اشتباه تلفظ می‌کند و آن را با یک «ک» سخت، همانند آمریکایی‌‌‌ها، به پایان می‌رساند. «با-بیچ.» هانا به‌آرامی تصحیح می‌کند و سعی می‌کند آنچه از لهجه‌اش باقی مانده پنهان کند، «هانا با-بیچ.» «متأسفم.» مرد به جیب روی سینه‌اش دست می‌برد و چیزی شبیه کیف پول بیرون می‌آورد، سپس آن را باز می‌کند تا به هانا یک نشان طلایی نشان دهد، «من دیوید کلیپول هستم، کارآگاهی از اداره‌ی پلیس سنت پل. جایی هست که بتونیم صحبت کنیم؟» در این لحظه است که هانا متوجه اسلحه‌ای می‌شود که روی کمر او بسته شده است. چطور وقتی او اولین بار وارد شد، آن را ندیده بود؟ خاطراتی از مردانی که اسلحه حمل می‌کردند، از بدن‌هایی که با ملافه‌های سفید پوشانده شده بودند و با خون قرمز لکه‌دار شده بودند از ذهنش می‌گذرد. هانا دهانش را باز می‌کند، اما هیچ کلمه‌ای شکل نمی‌گیرد. او می‌خواهد بداند چرا این مرد به‌دنبال او آمده است، اما نمی‌خواهد بشنود که او چه‌چیزی ممکن است بگوید. او می‌خواهد بپرسد آیا کار اشتباهی انجام داده است، اما این هم سؤال درستی نیست. سؤال بهتر این است: آیا او می‌داند؟ کتابی که در دستش است از انگشتانش لیز می‌خورد و می‌افتد. او زمزمه می‌کند: «متأسفم.» قبل از اینکه هانا بتواند خم شود و آن را بردارد، مرد چمباتمه می‌زند، کتاب را بلند می‌کند و روی گاری می‌گذارد، چشمان تیره‌اش دوباره با چشمان او برخورد می‌کند؛ هانا مهربانی یا شاید ترحم را در آنها می‌بیند. او دوباره می‌پرسد: «می‌تونیم صحبت کنیم؟»