حیات خانم (ادبیات ترک 5)

اتاق بالکن کوچک بسیار زیبایی داشت. آنجا روی صندلی می‏نشستم و سنگ‌فرش پیاده‏رو را تماشا می‏کردم. عصرها بعد از ساعت هفت کوچه شلوغ می‏شد. ساعت نُه دیگر نمی‏شد سنگ‌فرش کوچه را دید، کوچه مالامال از جمعیتی رنگارنگ می‏شد که با هم نفس می‏کشیدند و بیشتروبیشتر می‏شدند. ابری آکنده از بوی رازیانه، توتون و ماهی سرخ‏شده از کوچه برمی‏خاست. صدای قهقهه، سوت و فریادهای مستانه به گوش می‏رسید. گویی از لحظۀ ورود به این کوچه هر چیز بیرون از آن به فراموشی سپرده می‏شد و خوشبختی گذرایی همه را در آغوش می‏کشید. من دیگر بخشی از آن خوش‌گذرانی نبودم و از دور تماشایش می‏کردم. اجاره‏نشین‏ها غذایشان را در آشپزخانه می‏پختند. نامشان را روی مواد خوراکی‏شان می‏نوشتند و در یخچال می‏گذاشتند. هیچ‏کس به خوراکی دیگری دست نمی‏زد. در این ساختمان دانشجویان فقیر زندگی می‏کردند، همچنین دگرجنس‏پوشان، آفریقایی‏هایی که کالاهای تقلبی مشابه مارک‌های معروف را برای فروش می‏ساختند، جوانان شهرستانی که دنبال کارهای روزمزد بودند، بانسرها و ظرف‏شوی‏هایی که در رستوران‌های مجاور کار می‌کردند؛ نظم و آرامشی عجیب برقرار بود. هیچ مدیری نبود، اما همه در ساختمان احساس امنیت می‏کردند. همه می‏دانستند که برخی خارج از ساختمان آلودۀ بزهکاری شده‏اند، اما تاریکی کارهایشان به داخل ساختمان نمی‏خزید.