سال های سگی

در سال ۱۹۶۳ نخستین رمان ماریو بارگاس یوسا «سال‌های سگی» ، منتشر شد. این رمان از آثار مهم ادبیات آمریکای جنوبی (اسپانیایی-پرویی) است که دو جایزه‌ی منتقدان اسپانیایى و نوبل ادبی 2010 را به خود اختصاص داد. در این رمان که ماجراى آن در مدرسه‌ی نظامى لئونسیو پرادو - همان مدرسه‌اى که نویسنده مدتى دانشجوى آن بوده- مى‌گذرد، بارگاس یوسا تصویرى تحقیرآمیز از نظامیان و نظامیگرى در پرو به دست مى‌دهد. موفقیت یوسا در این کتاب چنان است که برخى معتقدند هیچ نویسنده‌اى تا آن زمان نتوانسته در اثرى رئالیستى جامعه‌ی آمریکاى لاتین را در قالب داستان به تصویر بکشد. رمان سال‌های سگی به‌صورت مبهمی شروع به توصیف‌کردن زندگی تعدادی پسر در فضای خشک و جدی آسایشگاه یک مدرسه‌ی نظامی در پرو می‌کند. وی زندگی پسران را به تصویر می‌کشد و در لابه‌لای آن زندگی گذشته‌ی تعدادی از بچه‌های آسایشگاه را نیز نشان می‌دهد. در همه‌ی مواردی که نویسنده از گذشته‌ی فردی می‌گوید، ذهن خواننده بر مبنای اطلاعات یا اسامی که داده می‌شود، به‌سادگی به سمت شخصیتی که در نظر نویسنده بوده است می‌رود؛ مگر در یک مورد که نویسنده راجع به زندگی گذشته‌ی فردی می‌گوید که تا آخرین صفحات کتاب نمی‌توان فهمید که او چه کسی است، کودک آن‌قدر در برگه‌های کتاب توصیف می‌شود تا آخرین صفحات کتاب به دبیرستان نظام می‌آید؛ و در اینجا تازه متوجه می‌شویم که او کدام یک از شخصیت‌های داستان است و کم‌کم زندگی چند نفر از بچه‌ها به یکدیگر مرتبط می‌شود…