فلسفه اپیکوری

«نه هنگام جوانی و نه به گاه پیری هرگز نباید در مطالعه‌ی فلسفه تعلل ورزید، چه جست‌وجوی سلامتی دیر و زود نمی‎شناسد.» -اپیکور، نامه به منوکئوس فلسفه‎ی اپیکوری را معمولاً با دیدگاهی بی‌غمانه به زندگی و جست‎وجوی لذت در پیوند می‎دانند، به‎ویژه لذت‎های خوان و خوراک. با این‎همه، اپیکوریسم نظام فلسفیِ پیچیده و متمایزی بود که بر سادگی و میانه‎روی تأکید می‎نهاد و طبیعت را برساخته‎ی اتم و خلأ می‎دانست. فلسفه‎ی اپیکوری مکتبی اندیشگانی است که مُرده ریگ آن امروزه نیز همچنان طنین‎افکن است. در فلسفه‎ی اپیکوری، کاترین ویلسون که یکی از برجسته‎ترین صاحب‎نظران درباره‎ی فلسفه‎ی اپیکوری است، اندیشه‎های کلیدی این مکتب را روشن داشته، آن‎ها را با اندیشه‎های مکتب‎های رقیب یعنی رواقی‎گری و اخلاق کانتی هم‎سنجی می‎کند، و به پی‎جویی تأثیرشان بر رویش و بالش تفکر علمی و سیاسی، از لاک و نیوتن و گالیله گرفته تا روسو، مارکس، بنتام و میل، می‎پردازد. ویلسون درباره‎‌ی اتخاذ و تعدیل بن‌مایه‌های اندیشه‌ی اپیکوری در علم، اخلاقیات و دانش سیاسی از سده‌ی هفدهم بدین سو بحث می‌کند و اهمیت فلسفه‌ی اپیکوری را در زمینه‌های گوناگون زندگی مُدرن امروزی آشکار می‌سازد. از رهگذر این بررسی‌ها، کتاب حاضر درکی از تأثیر فلسفه‌ی اپیکوری و اندیشه‌های آن بر تفکر فلسفی در گذر سده‌ها برای خوانندگان فراهم می‌آورد و نشان می‌دهد چه‌سان پیام اپیکوریِ «میانه‌روی متمدنانه» امروزه نیز همچنان مطرح است.