گستره ی خیال 2 (نمایش نامه های دهه ی 80:عصر معصومیت)

عیسا: کلمات چی‌اَن پدر؟ از کجا میان این کلمات؟ وجود داشته‌ن یا ما به ‌وجودشون آوردیم؟ این شور، توی خود کلماته؟ یا این شور ماست که به کلمات روح می‌ده؟ این کلمات تا کجا می‌تونن همین‌جور کنار هم بشینن و باز نو بشن و تازه؟ تا کجای این جهانِ تو، این کلمات با من هستن؟ من قراره با این کلمات چی بگم؟ از چی بگم؟ پدر! اصلا می‌شه با این کلمات حرف زد؟ من با تو حرف بزنم، تو با من؟ می‌شه با این کلمات، تو رو فهمید؟ می‌شه با این کلمات، من جهان خودم رو برای تو تعریف کنم؟ پدر! این چیزایی که من می‌گم، فقط خود کلمات‌اَن یا چیزایی که قراره با کلمات گفته بشن؟ پدر! اگه کلمات نباشن، چی می‌شه؟ سر درخت چی می‌آد؟ چه‌جوری باید تعریفش کرد؟ من چه‌جوری می‌تونم با تو حرف بزنم؟ ...من چرا هیچی نمی‌دونم، پدر؟ من حتا نمی‌دونم توی این جهان تو، باید چی‌کار کرد! مخلوق تو، توی این جهان باید چی‌کار کنه، پدر؟ ...تو به من بگو! تو با من حرف بزن! بگو که باید از کجا شروع کرد؟ به کجا باید رسید و تموم کرد؟ چی رو باید ساخت؟ چی رو باید خراب کرد؟