زنان برتر از ما (چطور در زندگی شخصی و حرفه ای بلندپرواز باشیم)

بلندپروازی مزیت های فراوانی دارد. شما را از منطقه امن خود بیرون می آورد و این امکان را فراهم می کند تا به رؤیاها و زندگی ای که همیشه آرزو داشتید برسید. اما بخش مخربی نیز در آن به چشم می خورد که همان ترساندن و نگران کردن شما است. در واقع هنگام رؤیاپردازی و تعیین اهداف بلندپروازانه، مغز خزنده شما شروع می کند به هشدار دادن. با خود می گویید: . «می خواهم شغل رؤیایی ام را پیدا کنم.» . «می خواهم گردش مالی شرکتم را در یک سال شش برابر افزایش دهم.» . «می خواهم مادری بی نقص باشم.» در این صورت احساس کوهنوردی را دارید که به قله نگاه می کند و سرگیجه می گیرد. شرایط فعلی خود را ارزیابی می کنید و اهدافتان را دور از دسترس می بینید. ناخودآگاه افکار بسیاری به ذهن شما خطور می کند: . «دستیابی به آن واقعاً دشوار است.» . «نمی دانم چگونه از عهده آن برآیم.» . «این کار عملی نیست.» این افکار با بروز هیجان هایی ناخوشایند همچون ترس، دلسردی یا بی انگیزگی مانع پیشروی شما می شوند. سرانجام چون احساس می کنید نمی توانید قله را فتح کنید، اهداف خود را رها می کنید و مسیری دیگر در پیش می گیرد که بی شک برایتان یأس و ناامیدی نیز به همراه خواهد داشت. رها کردن رؤیاها واقعاً حسرت برانگیز است! اما آیا اساساً نیاز است قله را فتح کنید؟ آیا از آنچه فکر می کنید آسان تر نیست؟ سه نگرش را به شما پیشنهاد می دهم که با تمرین می توانید بلندپروازی های خود را آسان تر محقق کنید: ۱.هدفی بلندپروازانه و دست یافتنی معین کنید. اگر هدفی بیش از حد بلندپروازانه باشد تقریباً تحقق آن امکان پذیر نخواهد بود. در واقع هدف دور از دسترس در زمانی محدود تبدیل به عاملی غیر مولد خواهد شد. بنابراین دیگر آن را باور ندارید و بدون باور نیز نه تنها تلاشی برای تحقق آن نمی کنید بلکه ناامید و خسته هم می شوید. اکنون از خود بپرسید: . آیا هدف من بلندپروازانه است؟ . آیا دستیابی به آن ممکن است؟ . فکر می کنید شانس موفقیت شما چقدر است؟