دو سنگ یکی کهربا (2جلدی)

-به چه حقی پاتو می‌کنی تو زندگی من و کهربا؟ با اجازه‌ی کی انگشترو پس می‌فرستی؟ کهربا که تازه از اتاق آناهیتا بیرون آمده بود، با شنیدن صدای کیاراد، قلبش برای لحظه‌ای از تقلا افتاد! سمت اتاق کامران دوید. نگاه سرد کامران به چشمان غضب‌آلود کیاراد بود و او بی‌محابا فریاد می‌زد: -کهربا نامزد منه. با پس فرستادن انگشتر چیزی بین ما تموم نمی‌شه. کامران دستش را محکم تخت سینه‌ی کیاراد زد و پشتش را به دیوار کوبید: -تموم شد و رفت. تمومش کردم! حالیته؟ مرتیکه‌ی بی‌شرف، حق و تو تعیین می‌کنی یا من؟ رفتی بهش پیشنهاد صیغه دادی کثافت… فکر کردی شهر هرته که دخترو بی‌خبر از خونواده‌اش صیغه کنی و ببری خونه‌ات؟! کیاراد جا خورد. کهربا در اتاق را بسته بود. دست کامران مثل وزنه‌ای سنگین روی سینه‌ی کیاراد افتاده بود. -نامزدمه! گفت دست زدن حرومه، گفتم حلالش می‌کنـ… از مشت محکمی که کامران توی صورتش کوبید، گیج شد و او با عتاب داد زد: -تو گوه خوردی بی‌غیرت که حرف از صیغه می‌زنی. کهربا رو چی فرض کردی؟ کهربا نالید: -کامران جان؟! تو رو خدا…! کیاراد روی زمین افتاده بود. به گوشه‌ی لب چاک‌خورده‌اش دست می‌کشید. باریکه‌ای سرخ از خون تا زیر چانه‌اش راه گرفته بود. با نفرت به کامران نگاه می‌کرد: -پاتو از کفش من بکش بیرون پسرخاله! کامران پوزخند زد. خم شد و یقه‌ی کیاراد را گرفت و یک ضرب بلندش کرد: -نکشم بیرون چی می‌شه؟! عرضه داری نشون بده ببینم چی می‌خواد بشه اگه پامو از کفشت نکشم بیرون؟ کیاراد او را با خشم هل داد و دستش را پایین انداخت: -من کهربا رو می‌خوام! به هر قیمتی که شده. -حرفتو مزه‌مزه کن، بعد تف کن بیرون. تا همین جاشم برو خداتو شکر کن که به حرمت خاله خدابیامرز فقط یه مشت حواله‌ات کردم و گذاشتم قسر در بری. داشتم شبونه می‌اومدم نفستو بگیرم. اگه کهربا جلومو نگرفته بود…!