سهم من از عاشقانه هایت

بهادری توی دفتر مجله طوری رفتار می‌کرد که همه فهمیده بودند داره زیادی دور و برم می‌گرده. هر روز احساس صمیمیت بیشتری با من می‌کرد و بی‌بهونه و بابهونه به اتاقم می‌اومد؛ بیرون رفتنش هم با خدا بود. سر صحبت حرف‌های بیخود رو باز می‌کرد و از این شاخه به اون شاخه می‌پرید. من هم در تمام مدت حضورش نگران بودم که آدم‌های بیرون از این اتاق چه فکری درباره‌م می‌کنند. دیروز موقع رفتن از دفتر مجله متوجه شدم که شهرام مقابل دفتر منتظرشه. با هم سوار ماشین بهادری شدند و رفتند، نمی‌دونستم بینشون ارتباطی وجود داره. توی اتاق مشغول تایپ بودم که دوباره بهادری اومد و با انرژی گفت: -خانم رهنما این متن برای تبلیغ چطوره؟ نظرتون چیه؟ توی کارهایی از من نظر می‌خواست که در حیطه‌ی وظایفم نبود. هرکاری در دفتر مجله داشت مستقیم با خود من صحبت می‌کرد. برگه‌ی در دستش رو به دستم داد. نوک انگشتاش با پشت دست من برخورد کوتاهی داشت. تند نگاهی به برگه و متن داخلش انداختم: -بله، همین خوبه. و گذاشتم روی میز که برداره. به محض گذاشتن من دستش رو جلو آورد و روی دست من گذاشت. به بهونه‌ی این‌که می‌خواد مثلا برگه رو برداره! سریع دستم رو از زیر دستش برداشتم. نمی‌تونستم داد و فریاد راه بندازم و اون رو به خاطر این کار شرم‌آورش تنبه کنم. اگه داد می‌زدم همه چیز به ضرر خودم تموم می‌شد. اون جماعت بیرون منتظر بودند تا کله‌پاچه‌ی من رو بار بذارند. بهش اخم کردم، اما اون راحت و بی‌خیال بود. انگار که اتفاق خاصی نیفتاده. مطمئن بودم که از قصد این کاررو کرده. وقتی اتاق از حضور نحسش خالی شد سرم رو روی میز گذاشتم و به سعید حق دادم که از گرگ‌های بیرون بترسه.