برهنه میان گرگ ها (چشم و چراغ163)

مقرر شده بود که بوخن‌والد، که خود تا سرحد انفجار پر شده بود، هرقدر که ‏می‌تواند زندانی بپذیرد‏‏. تعداد زندانیان تازه‌وارد مثل جیوۀ حرارت‌سنج پیوسته بالا می‌رفت‏‏. اینها کجا می‌رفتند؟ ‏بخش‌ها و ‏قرارگاه‌های اضطراری جدیدی را در یک ضلع پرت و دورافتادۀ اردوگاه بنا کرده بودند تا سیل خروشان اسیران تازه‌وارد را جای دهند‏‏. هزاران نفر را به جاهایی که زمانی اصطبل بود راندند‏‏. یک رشته ‏سیم ‏خاردار دوسویی یا دوبله را دور این اصطبل‌ها کشیدند و از آن پس آنجا را «اردوگاه کوچک» نامیدند‏‏. یک اردوگاهْ درون یک اردوگاهِ دیگری که از دنیا بریده شده بود و شیوۀ زندگی ویژۀ خود را داشت‏‏. ملت‌های مختلف از کشورهای مختلف اروپایی را گله‌وار به این اردوگاه می‌آوردند‏‏. ملت‌هایی که کسی نه از خانه و کاشانه‌شان آگاهی داشت، نه از زبانشان، نه از پندارها و اندیشه‌هایشان؛ مردمی بی‌نام و بی‌چهره‏‏. نیمی از افرادی که از ‏اردوگاه‌های دیگر می‌آمدند یا در طول پیاده‌روی‌ها مرده بودند یا به‌دست محافظین اس‌اسشان به قتل رسیده بودند‏‏. اجساد را بی‌توجه و خیلی ساده کنار جاده‌ها رها می‌کردند‏‏. هیچ‌کس صورت کاروان‌ها را بررسی نمی‌کرد‏‏. شماره‌های ثبت زندانیان قاتی شده بود و کسی نمی‏دانست که شماره‌ها مربوط به مرده‌هاست یا زنده‌ها‏‏. ‏چه‏کسی ‏‏می‌توانست از ‏‏نام‌ونشان و سوابق این مردم آگاه شود؟