ریش آبی

تبرئه به‌ دلیل فقدان ادله‌ی کافی. آدم چطور با چنین چیزی زندگی می‌کند؟ من پنجاه‌وچهار سال دارم.» ریش آبی با همین سطر شروع می‌شود. دکتر فلیکس شاد متهم است که همسر سابقش، رُزالینده زوگ، را با کراوات خود خفه کرده است. برای دادستان، انگیزه روشن است: حسادت. دادستان می‌خواهد شاد را به ده سال زندان محکوم کند، اما در نهایت دادگاه حکم تبرئه صادر می‌کند. آیا تبرئه در پیش‌گاه عدالت یعنی پایان ماجرا؟ «دکتر شاد نمی‌داند گناه دقیقاً چیست و فکر می‌کنم این ناآگاهی تنها به او محدود نمی‌شود. شاد نوعی عذاب‌وجدان پنهان دارد. در دادگاه جرمی به او نسبت داده می‌شود که مرتکب آن نشده است. خودش می‌داند که قاتل نبوده، اما نمی‌تواند بگوید: «من بی‌گناهم». ... برای من، در این کتاب کمی هولناک، موضوع اصلی گناه و بی‌گناهی است، جایی که گناه از راه عملی قابل‌اثبات نیست. ... من عمداً یک پرونده‌ی جنایی عادی را انتخاب کردم تا توجه خواننده از موضوع اصلی منحرف نشود، چون چیزی که برای خودم اهمیت داشت، نه این پرونده‌ی جنایی، بلکه هنر کشف حقیقت بود.» -برگرفته از گفت‌وگوی ماکس فریش با گونتر کونرت