کتابِ «رواقی‌گری و کاهش استرس» نوشته‌ی الکساندر کلارک تلاشی آگاهانه برای پیوند دادن فلسفه‌ی رواقی‌گری با یکی از ملموس‌ترین دغدغه‌های انسان معاصر است: استرس. این کتاب نه یک متن آکادمیک فلسفی است و نه صرفاً یک راهنمای روان‌شناسی عامه‌پسند، بلکه اثری کاربردی است که می‌کوشد آموزه‌های کهن رواقیان را به زبانی ساده و اجرایی برای زندگی روزمره بازآفرینی کند. کلارک در این کتاب نشان می‌دهد که چگونه اندیشه‌هایی که بیش از دو هزار سال پیش از سوی فیلسوفانی چون اپیکتتوس، سنکا و مارکوس اورلیوس مطرح شده‌اند، هنوز هم می‌توانند راهنمایی مؤثر برای مواجهه با فشارهای ذهنی، نگرانی‌های دائمی و اضطراب‌ها باشند.
نقطه‌ی عزیمت کتاب این است که استرس، برخلاف تصور رایج، الزاماً حاصل رویدادهای بیرونی نیست، بلکه بیشتر از تفسیر ما از این رویدادها نشئت می‌گیرد. این ایده مستقیماً به یکی از اصول بنیادین رواقی‌گری باز می‌گردد: تمایز میان آنچه در کنترل ماست و آنچه خارج از کنترل ما قرار دارد. کلارک این اصل را به‌عنوان ستون فقرات کتاب خود برمی‌گزیند و بارها و بارها از زوایای مختلف به آن بازمی‌گردد تا نشان دهد چگونه بسیاری از نگرانی‌های ما ریشه در تلاش بیهوده برای کنترل اموری دارند که اساساً از اختیار ما خارج‌اند. در نگاه او، نخستین گام برای کاهش استرس، پذیرش همین واقعیت ساده اما عمیق است.
کتاب به‌صورت گام‌به‌گام طراحی شده و هر فصل همچون قطعه‌ای از یک نقشه‌ی کلی عمل می‌کند؛ نقشه‌ای که قرار است خواننده را از وضعیت آشفتگی ذهنی به سمت آرامش درونی هدایت کند. کلارک در فصل‌های ابتدایی به تعریف استرس و بررسی سازوکارهای روانی آن می‌پردازد، اما خیلی زود بحث را به سمت فلسفه می‌کشاند. او توضیح می‌دهد که رواقیان استرس را نه یک دشمن بیرونی، بلکه پیامدی از قضاوت‌های نادرست می‌دانستند. از این منظر، تغییر قضاوت‌ها می‌تواند به‌طور مستقیم کیفیت تجربه‌ی ما از زندگی را تغییر دهد.
یکی از نقاط قوت کتاب، نحوه‌ی بازخوانی مفاهیم رواقی برای انسان امروزی است. کلارک مفاهیمی مانند آپاتئیا (آرامش ناشی از رهایی از هیجانات مخرب)، «فضیلت» و «زندگی مطابق با طبیعت» را از حالت انتزاعی خارج می‌کند و آن‌ها را به موقعیت‌های ملموس روزمره پیوند می‌زند: فشار کاری، ترس از قضاوت دیگران، اضطراب مالی یا نگرانی درباره‌ی آینده. او نشان می‌دهد که رواقی‌گری به معنای سرکوب احساسات یا بی‌تفاوتی سرد نسبت به جهان نیست، بلکه نوی نظم‌بخشی به واکنش‌های هیجانی است؛ نظمی که به فرد اجازه می‌دهد در دل بحران‌ها، تعادل خود را حفظ کند.

در بخش‌های میانی کتاب، نویسنده تمرین‌ها و تکنیک‌هایی عملی ارائه می‌دهد که الهام‌گرفته از آموزه‌های رواقی هستند. این تمرین‌ها شامل بازنگری افکار، تمرکز بر لحظه‌ی حال، تصور بدترین سناریوها برای کاهش ترس و تمرین قدردانی از داشته‌هاست. کلارک تأکید می‌کند که فلسفه زمانی ارزشمند است که به عمل تبدیل شود؛ به همین دلیل، کتاب او تنها به توضیح مفاهیم بسنده نمی‌کند، بلکه خواننده را به مشارکت فعال دعوت می‌کند. هر تمرین، همچون ابزاری کوچک به خواننده کمک می‌کند تا به‌تدریج الگوهای فکری استرس‌زا را شناسایی و اصلاح کند.
یکی دیگر از محورهای مهم کتاب، مسئله‌ی نگرانی مداوم درباره‌ی آینده است. کلارک با استناد به اندیشه‌های مارکوس اورلیوس، یادآور می‌شود که ذهن انسان تمایل دارد یا در گذشته گیر کند یا در آینده سرگردان شود و همین گسست از اکنون، یکی از سرچشمه‌های اصلی اضطراب است. او رواقی‌گری را راهی برای بازگشت به لحظه‌ی حال معرفی می‌کند؛ نه به معنای انکار برنامه‌ریزی یا بی‌توجهی به آینده، بلکه به‌عنوان رویکردی که مانع از فرسایش روانی ناشی از نگرانی‌های بی‌پایان می‌شود.
زبان کتاب ساده، مستقیم و انگیزشی است و همین ویژگی آن را برای طیف وسیعی از مخاطبان قابل‌ دسترس می‌کند. کلارک تلاش نمی‌کند با پیچیدگی‌های فلسفی خواننده را تحت تأثیر قرار دهد؛ برعکس، او عمداً از زبانی روشن استفاده می‌کند تا پیام اصلی کتاب گم نشود: آرامش درونی مهارتی آموختنی است. این نگاه آموزشی باعث می‌شود کتاب بیشتر شبیه یک راهنمای شخصی باشد تا یک اثر صرفاً نظری. 
درنهایت، کتابِ «رواقی‌گری و کاهش استرس» را می‌توان تلاشی موفق برای بازآفرینی رواقی‌گری در قالبی معاصر دانست. الکساندر کلارک نشان می‌دهد که فلسفه، اگر به‌درستی فهم و اجرا شود، می‌تواند پاسخی عملی به مسائل روزمره‌ی انسان امروز باشد. این کتاب خواننده را دعوت می‌کند تا مسئولیت واکنش‌های ذهنی خود را بپذیرد، مرزهای کنترل را بشناسد و از دل همین پذیرش، به آرامشی پایدار دست یابد. برای کسانی که در جست‌وجوی راهی برای کاهش استرس، مهار نگرانی و یافتن تعادل درونی هستند، این کتاب می‌تواند نقطه‌ی شروعی الهام‌بخش و کاربردی باشد.

قسمتی از کتاب رواقی‌گری و کاهش استرس:
اگر واقعاً باور دارید رواقیون دربرابر استرس مصون بوده‌اند، کاملاً در اشتباهید. اغلب پایه‌گذاران و هواداران مکتب رواقی با استرس شدید روبه‌رو بودند. ممکن است مواجهه‌ی شدید با استرس، آن‌ها را به جست‌وجوی فلسفه سوق داده باشد.
پدر مکتب رواقی، زنون، را در نظر بگیرید. او به‌دلیل غرق‌شدن کشتی‌اش در یک سانحه، داروندار خود را از دست داد. تصور کنید! چه تجربه‌ی سنگین و سختی بوده است. سنکا نیز در زندگی‌اش با استرس درگیر بود. سال‌ها مجبور بود در دربار نرون کار کند و از رفتارهای پیش‌بینی‌ناپذیر مردی در امان بماند که همواره تشنه‌ی خون بود.
پس حالا می‌توانید درک کنید که استرس پدیده‌ای همیشگی بوده است. رواقیون باستان بیش‌ازحد در فشار بودند چون برخلاف ما، در آن دوران هیچ فناوری پیشرفته‌ای وجود نداشته تا به کمک آن به برخی مشکلات خود رسیدگی کنند. برای برون‌رفت از استرس هیچ روش محتملی نداشتند. ما هم مانند آن‌ها در برهه‌هایی از زندگی با مسئولیت‌های دشواری روبه‌رو می‌شویم که در هم گره می‌خورند و دردسر می‌سازند. همه‌ی ما با درد، شکست، فقدان یا سختی مواجه می‌شویم؛ حتی رواقیون هم می‌دانستند که تا وقتی زنده‌ایم، این مسائل اجتناب‌ناپذیرند، اما چگونه توانستند بر استرس غلبه کنند؟ خیلی ساده، درک خود را از استرس تغییر دادند.