کتاب «حرف نزن عمل کن» نوشته‌ی راج شامانی یکی از آن آثار خوب در حوزه‌ی موفقیت شخصی و کارآفرینی است که با زبانی ساده، تجربی و بی‌پیرایه، نقشه راهی عملی ارائه می‌دهد. شامانی که خود یک کارآفرین موفق هندی، سخنران محبوب و خالق یکی از پادکست‌های پر تأثیر آسیاست، در این کتاب تلاش کرده مسیر موفقیت را از زاویه‌ی نگاه کسی روایت کند که در میدان عمل بوده، شکست خورده، دوباره بلند شده و امروز حرف‌هایش نه محصول تئوری‌پردازی، بلکه برگرفته از تجربه‌ی زیسته است. 
این کتاب بر یک پیام مرکزی بنا شده: کار از حرف مهم‌تر است. راج شامانی معتقد است دنیای امروز پر از آدم‌هایی است که درباره‌ی اهدافشان حرف می‌زنند، برنامه می‌نویسند، پست انگیزشی می‌گذارند، اما درنهایت حرکت واقعی ندارند. این کتاب آمده تا مخاطب را از این چرخه‌ی تکراری خارج کند و به سمت ساختن، اجرا کردن و حرکت ‌دادن زندگی هدایت کند.
شامانی از همان ابتدای کتاب مخاطب را با یک حقیقت بنیادین روبه‌رو می‌کند: 
در جهان امروز، دستاورد برای کسانی است که می‌سازند، نه کسانی که فقط حرف می‌زنند.
او تأکید می‌کند که فرهنگ شبکه‌های اجتماعی باعث شده توهم پیشرفت در ذهن ما شکل بگیرد؛ یعنی با دیدن ویدئوهای انگیزشی یا گفتن برنامه‌هایمان احساس کنیم گامی به جلو برداشته‌ایم، درحالی‌که هنوز یک قدم واقعی برنداشته‌ایم. 
به گفته‌ی شامانی، تفاوت آدم موفق و ناموفق معمولاً یک استعداد خارق‌العاده نیست، بلکه انضباط در اجراست؛ توانایی تبدیل حرف به حرکت، ایده به پروژه و برنامه به ساختار عملی.

راج شامانی

او ریشه‌ی این مشکل را در چند عامل می‌داند: 
ـ ترس از شکست و قضاوت
ـ وسواس روی کامل‌گرایی
ـ بهانه‌هایی درباره‌ی بهترین زمان
ـ انتظار برای انگیزه
ـ وابستگی به تأیید دیگران
شامانی می‌گوید: «وقتی ساختن را آغاز کنید، ترس‌هایتان کوچک می‌شوند و وقتی فقط حرف بزنید، ترس‌هایتان بزرگ‌تر می‌شوند.»
کتاب با قاطعیت نشان می‌دهد که افراد زیادی «شروع کردن» را سخت می‌بینند، نه به‌خاطر ندانستن، بلکه به‌خاطر تردید. شامانی توضیح می‌دهد که انبوهی از توصیه‌ها درباره‌ی زمان درست، شرایط مناسب، منابع مالی و شبکه‌سازی باعث شده شروع کردن را یک پروژه‌ی بزرگ تصور کنیم. درحالی‌که بزرگ‌ترین راز شروع فقط این است: شروع کن، حتی اگر کوچک.
نویسنده در بخشی از کتاب درباره‌ی ارزش شکست حرف می‌زند. او تأکید می‌کند: «شکست مصنوعی‌ترین ترمزی است که ذهن برای توقف شما می‌سازد.»
او سه نوع شکست را توضیح می‌دهد: 
1ـ شکست زودهنگام: زمانی‌که هنوز هیچ‌چیز واقعی نساخته‌اید.
2ـ شکست میانی: زمانی‌که محصول یا ایده عرضه شده ولی هنوز جا نیفتاده.
3ـ شکست دیرهنگام: زمانی‌که مسیر را اشتباه رفته‌اید.

شامانی معتقد است موفق‌ترین افراد کسانی هستند که بیشترین شکست‌ها را تجربه کرده‌اند، نه کسانی که کمترین شکست را دارند. دلیل ساده است: هر شکست اطلاعات جدید می‌دهد. هر شکست شما را به نسخه‌ی بعدی می‌رساند. هر شکست مقاومت ذهن را افزایش می‌دهد. 
او تأکید می‌کند که شکست زمانی خطرناک است که شما را متوقف کند، نه زمانی‌که شما را اصلاح کند.
در بخش‌های پایانی، نویسنده درباره‌ی برند شخصی صحبت می‌کند. شامانی می‌گوید برند شخصی فقط تعداد فالوور نیست، بلکه روشی است که دنیا شما را می‌بیند، داستانی است که درباره‌ی شما ساخته می‌شود و نشانی از تخصص، تجربه و شخصیت شماست. او توصیه می‌کند: تخصصی را انتخاب کنید و در آن عمیق شوید. تجربه‌هایتان را به اشتراک بگذارید، اعتبار بسازید نه محبوبیت و با مردم واقعی ارتباط برقرار کنید.
نویسنده تأکید می‌کند که آینده متعلق به افرادی است که مهارت دارند و دیده می‌شوند؛ نه کسانی که فقط مهارت دارند.
درنهایت، «حرف نزن عمل کن»، کتابی است درباره‌‎ی کار، درباره‌ی شروع، درباره‌ی ساختن و درباره‌ی عبور از توهم پیشرفت بدون عمل. راج شامانی با مثال‌ها و روایت‌های واقعی، نشان می‌دهد که مسیر موفقیت نه پیچیده است و نه نیاز به شرایط ویژه دارد؛ تنها به ساختن مستمر نیاز دارد.

قسمتی از کتاب «حرف نزن عمل کن»:
زندگی‌تان، همان حوزه‌ی تخصصی‌تان است. بارها این جمله را از من شنیده‌اید، اما واقعاً حقیقت دارد. افرادی که به شما می‌گویند: «روش یافتن حوزه‌ی تخصصی این است» یا «این‌گونه می‌توانید تخصصتان را مشخص کنید»، به‌راستی درخور پسند من نیستند. حتی بعضی از دوستانم که در پادکست‌ها کنارم می‌نشینند، همین روش‌ها را می‌گویند و من با خودم می‌گویم: «کدام روش رفیق، چرا به افراد می‌گویید چیزی باشند که واقعاً نیستند؟» 
بعضی‌ها فکر می‌کنند برندسازی شخصی یعنی بسته‌بندی‌ کردن خود به شکلی که در بازار طرفدار داشته باشید و دیگران به همین دلیل دنبالتان کنند؛ اما برای من، برندسازی شخصی یعنی گشودن این بسته، یعنی نشان ‌دادن خودِ واقعی‌تان. تنها زمانی می‌توانید با مخاطبتان پیوند عمیق برقرار کنید که خودتان را بی‌پرده و صادقانه به نمایش بگذارید.
اینکه من چگونه بیدار می‌شوم، چگونه غذا می‌خورم، یا چگونه آواز می‌خوانم. وقتی مردم این چیزها را ببینند، با خودشان می‌گویند: «اوه، راج هم مثل من است. او هم ساعت چهار بعدازظهر از خواب بیدار می‌شود و بعد کار می‌کند. اگر او می‌تواند زندگی‌اش را این‌گونه بسازد، من هم می‌توانم.» نکته همین است. زندگی‌تان را باید حول محور خودتان بسازید. وقتی مردم ببینند شما هم هر روز در حال کشف مسیر و ساختن زندگی‌تان هستید، ارتباط شکل می‌گیرد. این همان جایی است که برند شخصی متولد می‌شود.
برند یعنی محصولی را بسته‌بندی کردن؛ اما برند شخصی یعنی باز کردن بسته‌ی خودتان. نشان ‌دادن خود واقعی‌تان است که باعث رشد و مقیاس‌پذیری می‌شود. چون دیگر لازم نیست نگران باشید که دربرابر افراد مختلف چگونه رفتار کنید، چه بپوشید یا چه بگویید. چون دیگر خودِ واقعی‌تان هستید.