خانه مینایی (قصه شیدای ابن رشد)

ابو ولید محمد ابن رشد از نامدارترین فلاسفه، فقها و پزشکان زاده‌ی کوردوبای اسپانیا در زمان موحدین است که نظریاتش پیرامون عقل و تقدم آن بر نقل تا اروپا را در نوردید و طشت کاسبان دین را از بام انداخت. وی کاشف واکسن آبله و نیز مفسر کتاب نفس اثر ارسطو است. اولین کسی است که به حقوق اجتماعی زنان توجهی عمیق داشته و آنان را در عرصه‌های قضاوت و فقه شایسته می‌دانسته. آراء فلسفی مبتنی بر عقل او جامعه‌ی انسانی را در زمان خود و حتی تا امروز تا آن حد تحت ‌تأثیر قرار داد که اسقف‌ها و فقهای جاه‌طلب از او به‌عنوان کسی که از زبان اهریمن سخن می‌گوید یاد کردند، به دستور خلیفه کتاب‌هایش را سوزاندند و او را به اَلیُسانه‌ی یهودی‌تبعید کردند. خانه‌ی مینایی، قصه‌ی شیدای ابن ­رشد داستان زندگی او در دوران تبعید است. این داستان از زبان یک زن به نام «لبنای قرطبی» نقل شده که از شاگردان او در دانش فقه و ریاضیات بوده. او در این داستان عقل، علم، فلسفه و عشق را در کنار هم قرار داده... لُبنای فقیه و ریاضی­‌دان در این داستان به عنوان معشوقه‌ای جان‌فدا به‌همراه آن تعداد از دست‌نوشته­های او که از آتش جهل در امان ماندند از پی ابو­ولید رهسپار تبعیدگاهش می‌شود و در این سفر با خطرات بسیاری دست‌وپنجه نرم می­کند تا آن‌که...