خیابان یوریکا

خیابان یوریکا فقط یک رمان نیست؛ پنجره‌ای است رو به قلب تپنده‌ی شهر بلفاست در دهه‌ی نود میلادی، زمانی‌که شهر میان آتش‌بس‌های موقت و انفجارهای ناگهانی، نفس‌های آخرش را می‌کشید. ویلسون در این اثر استثنایی، نه با نگاهی قضاوت‌گر، که با چشمانی سرشار از طنز سیاه و هم‌دردی، از مردمی می‌نویسد که میان خطوط مذهبی و سیاسی گرفتار شده‌اند اما همچنان به زندگی ادامه می‌دهند. رمانی درباره‌ی دوستی که بر مرزهای مذهبی غلبه می‌کند، درباره‌ی عشق‌هایی که در سایه‌ی جنگ می‌رویند، و درباره‌ی شهری که با همه‌ی زخم‌هایش، همچنان زیباست. همان‌طور که ویلسون می‌گوید: «همه‌ی داستان‌ها، داستان عشق‌اند» - و این یکی از عاشقانه‌ترین آن‌هاست.