قدرت و افتخار

آقای تنچ از میدانچه گذشت. به مرد تفنگ به دستی که تنگِ دیوار تو لکه کوچک سایه نشسته بود با «بوئنوس دیاسِ» کوتاهی سلام کرد. اما این‌جا مثل انگلستان نبود: طرف جوابی بِش نداد، همین‌قدر زُل زد و با نگاهی بدخواهانه به‌اش خیره ماند. جوری که انگار هیچ‌وقتِ خدا با این اجنبی سروکاری نداشته و پنداری بابایی که دندان‌های نیشش را روکش طلا کرده اصلا آقای تنچ نبوده. آقای تنچ عرقریزان راهش را ادامه داد. از کلیسای سابق که حالا جُل و پلاس خزانه‌داری را توش پهن کرده بودند گذشت رفت طرف بندرگاه. وسط راه ناگهان از خودش پرسید از خانه آمده بود بیرون چه کار کند؟ یک شیشه آب‌معدنی بیندازد بالا؟ ـــدر این کشورِ منعِ نوشابه‌های الکلی تنها چیزی که می‌شد باش گلویی تازه کرد آب‌معدنی بود. آب‌جو هم گیر می‌آمد، گیرم آب‌جو در انحصار دولت بود و به قیمتِ خونِ پدرش. ببینی چه مناسبتِ مهمی پیش بیاید که آدم ناچار بشود سرکیسه را شُل کند بگوید سگ‌خور! تهوع شدیدی دل و اندرون آقای تنچ را مچاله کرد. نه، نیامده بود آب‌معدنی بخرد. «آخ، آره: مخزنِ گازِ اِتِر…» _ کشتی رسیده بود. بعد از ناهار که رو تخت ولو شده بود سوت‌های ظفرمندانه‌اش را شنیده بود.