دیدار ارواح سرگردان در ماه کامل

هر دو تا آستانه‌ی ارتکاب اشتباهی بزرگ پیش رفته بودند؛ انتخابی کـه مـی‌توانست تا پایان عمر باعث حسرت‌شان شود. «خواهش می‌کنم… برو ببینش.» خودخواهانه بود یا نه، بازمانده‌ها محکوم بودند بار مرگ عزیزان‌شان را با قلب خود به دوش بکشند؛ حتی اگر شده به‌خاطر خودشان، چرا‌که باید بـه زندگی‌کردن ادامه می‌دادند. بازمانده‌ها خودخواه بودند و چاره‌ای هم جز این نداشتند. مهم نبود چقدر اندوهگین‌اند یا این کارشان تا چه اندازه بی‌شرمانه به نظر می‌رسد. هرگز مادربزرگش را این‌قدر غمگین ندیده بود. دردی خفیف در قفسه‌ی سینه‌اش پیچید. دلش می‌خواست به پیرزن بگوید که ایرادی ندارد، که دیگر لازم نیست چیزی بگوید؛ اما درعین‌حال، می‌خواست حقیقت را بداند. انگار مادربزرگش همان لحظه آب رفت.