نوسنت گرایان ادبی (از وقار شیرازی تا حسین آهی)

در مقاله‌نویسی ادبی روش‌های مختلفی وجود دارد. در مَثَل، عده‌ای فقط به نقد آثار رغبت دارند و عده‌ای به تحقیق در آن‌ها. روش کامیار عابدی (متولد ۱۳۴۷) تلفیق نقد و تحقیق بوده است. او کوشیده است تا دیدگاه‌های انتقادی را در کنار تحقیق به پیش بَرَد. علاوه‌براین، وی در بخشی از نوشته‌های خود به شناخت و تحلیل مجموعه آثار یک شاعر و ادیب پرداخته است. می‌توان این نوع مقاله‌نویسی را «چهره‌پژوهی» نامید. در مجموعه‌ی حاضر بیست‌وپنج چهره‌پژوهی به قلم این پژوهشگر و منتقد ادبی درباره‌ی شاعران و ادیبان ایران از دوره‌ی بیداری تا عصر ما گردآوری شده است. این مقاله‌ها هم درباره‌ی کسانی است که شناخته و هم کسانی که کمتر شناخته شده‌اند یا شاید گاه ناشناخته مانده‌اند. اما ویژگی مشترک این شاعران و ادیبان این است که آنان، اغلب، در مجموعه‌ی سنت، کم یا زیاد به نوآوری اندیشیده‌اند: وقار شیرازی، کارل هرمان اِتِه، خسروی کرمانشاهی، شِبلی نُعمانی، ادوارد براون، ذُکاءالملک فروغی، صافی تبریزی، احمد بهمنیار، یان ریپکا، علی دشتی، حسین کوهی کرمانی، رشیدیاسمی، یحیی آرین‌پور، محمدحسین شهریار، علی‌اصغر حریری، عبدالحسین سپنتا، صادق سرمد، رهی معیّری، پرویز ناتل‌خانلری، زین‌العابدین مؤتمن، احمد سمیعی گیلانی، حسن شهباز، محمدعلی اسلامی ندوشن، رحمت موسوی، حسین آهی.