نواندیشان ادبی (از اسماعیل شاهرودی تا حسن عالیزاده)

در مقاله‌نویسی ادبی روش‌های مختلفی وجود دارد. در مَثَل، عده‌ای فقط به نقد آثار رغبت دارند و عده‌ای به تحقیق در آن‌ها. روش کامیار عابدی (متولد ۱۳۴۷) تلفیق نقد و تحقیق بوده است. او کوشیده است تا دیدگاه‌های انتقادی را در کنار تحقیق به پیش بَرَد. علاوه‌براین، وی در بخشی از نوشته‌های خود به شناخت و تحلیل مجموعه‌آثار یک شاعر و ادیب پرداخته است. می‌توان این نوع مقاله‌نویسی را «چهره‌پژوهی» نامید. در مجموعه‌ی حاضر بیست‌وپنج چهره‌پژوهی به قلم این پژوهشگر و منتقد ادبی درباره‌ی شاعران و ادیبان ایران از دوره‌ی بیداری تا عصر ما گردآوری شده است. این مقاله‌ها هم درباره‌ی کسانی است که شناخته شده‌اند و هم کسانی که کمتر شناخته شده‌یا شاید گاه ناشناخته مانده‌اند. اما ویژگی مشترک این شاعران و ادیبان این است که آنان، اغلب، کم یا زیاد به نوآوری اندیشیده‌اند: اسماعیل شاهرودی، سیاوش کسرایی، مفتون امینی، امیرهوشنگ ابتهاج، بیژن جلالی، مهدی اخوان‌ثالث، سهراب سپهری، کریم امامی، فروغ فرخزاد، محمود کیانوش، هوشنگ گلشیری، میمنت میرصادقی، احمدرضا احمدی، م.ع. سپانلو، عباس کیارستمی، قاسم هاشمی‌نژاد، هوشنگ آزادی‌ور، محمدعلی بهمنی، هوشنگ صهبا، محمد مختاری، خسرو گلسرخی، سیروس مُشفقی، محمد بیابانی، حسین منزوی، حسن عالیزاده.