مردم فقیر

دیشب بسیار خوشبخت بودم، بی‌اندازه خوشبخت بودم، آن‌قدر خوشبخت بودم که به وصف نیاید! این خوشبختی از آن رو بود که دیدم شما در دوره زندگی لااقل یک بار دست از خودخواهی و سماجت کشیدید و به سخن من التفات کردید! دیروز ساعت هشت بعدازظهر از خواب برخاستم (عزیزم! می‌دانید که من همیشه دوست دارم ساعتی پس از اتمام کار بخوابم). شمع را روشن کردم، کاغذها را مهیا ساختم، قلم را تراشیدم. ولی ناگهان و بی‌اراده سر برداشتم. دلم تپیدن گرفت! سرانجام شما دانستید که آرزوی من چیست و دلم در اشتیاق و تمنای کیست. دیدم که گوشه‌پرده پنجره شما، درست همچنان که من گفته بودم، پیچیده و به گلدان حنا بسته شده است.در همین حال چنین پنداشتم که چهره محبوب شما برابر پنجره ظاهر شد و شما از اتاق خود مرا می‌نگریستید و در اندیشه من بودید. اما نمی‌دانید که چون نتوانستم روی زیبای شما را آشکار ببینم چقدر افسرده و دلتنگ شدم!