راهبه

راهبه رمانی مهم است که در حیات فکریِ دیدرو و تأملاتش درباره‌ی انسان، جایگاه رفیعی دارد. راهبه می‌تواند آینه‌ی تمام‌نمای [روان‌پریشی] فردِ انسانی قلمداد شود که در محیط مرگ‌بارِ صومعه پرورده شده است. آن‌همه مخلوقِ درخورِ ترحمی که دیدرو به تصویر کشیده به‌رغم میلشان تسلیم بدن، زیاده‌خواهی، غرایز و عصیانِ خود شده‌اند. خلوصِ قلبِ تک‌تکِ آنان تباه شده و روحشان تسلیم امیال و هوس‌ها، کابوس‌ها و وسوسه‌ی فکری شده است. باری، میý‌توان گفت که این رمان دیدرو، تصویر گویای چگونگی از‌خودبیگانگیِ انسان و بدن است و ویژگی محوریِ اثر، انسانِ محروم از آزادیِ فردی است.