بیمار خاموش

آلیشیا برنسون در سی و سه سالگی شوهرش را به قتل رساند. هفت سال از زندگی مشترکشان می‌گذشت. هردو هنرمند بودند: آلیشیا نقاش بود و گابریل هم یک عکاس مد سرشناس. گابریل روش کار عجیبی داشت؛ او از مدل‌های لاغر و نیمه‌عریان در زوایای ناجور و ناخوشایند عکس می گرفت. از زمانی که فوت کرده، قیمت عکس‌هایش افزایشی نجومی داشته است. صادقانه بگویم، به نظرم کارهایش خیلی معمولی و سطحی بودند. آن ویژگی غریزی شاهکارهای آلیشیا را نداشتند. البته من شخصا اطلاعات هنری کافی ندارم که قضاوت کنم آلیشیا به عنوان یک نقاش سرشناس و موفق دوام خواهد آورد یا نه. او همیشه تحت الشعاع رسوایی‌اش خواهد بود و همین موضوع، کار را برای واقع‌گرایی و قضاوت بی‌غرض دیگران سخت می‌کند. شاید هم من را متهم کنید که جانب او را گرفته‌ام. به هرحال تنها کاری که از دستم برمی‌آید، ارائه نظر شخصی است. از نظر من آلیشیا تاحدی نابغه بود. جدا از مهارت فنی‌اش، آثارش هم توانایی عجیبی در جلب توجه مخاطب داشتند؛ گویی خرخره طرف را بگیرند و رهایش نکنند. گابریل برنسون شش سال پیش و در چهل و چهارسالگی به قتل رسید. او در روز بیست و پنجم ماه اوت و در گرم‌ترین روز سال کشته شد. اگر خاطرتان باشد، روز تابستانی بسیار گرمی بود و نوسان دمای هوا رکورد عجیبی زد.