همه درها را قفل کن

هجمه‌ای از نور، تاریکی را می‌شکافد و من را به خود می‌آورد. چشم راستم... کسی می‌خواهد آن را بکشد و باز کند. با دستکش‌های پلاستیکی‌اش چنان پلک‌هایم را تکان می‌دهد که انگار می‌خواهد کرکره‌های چموش یک پنجره را باز کند. حالا نور بیش‌تری به چشمم می‌تابد؛ نوری شدید و دردناک. نور چراغ‌قوه‌ای مستقیما به مردمک چشمم تابیده می‌شود. حالا همان بلا سر چشم چپم می‌آید: گرفتن پلک‌ها، بازکردنشان و نور شدید. انگشت‌ها پلک‌هایم را رها می‌کنند و دوباره به دل تاریکی فرو می‌روم. صدای شخصی را می‌شنوم؛ صدای مردی است که با ملایمت می‌گوید: «می‌تونی صدام را بشنوی؟» دهانم را باز می‌کنم، اما دردی سوزناک در فکم می‌پیچد و سمت گردن و گونه‌هایم تیر می‌کشد و جلو می‌رود. «بله، می‌شنوم.» صدایم بسیار خشن شده و گلویم خشک است. لب‌هایم هم ترک‌خورده و ناهموار است؛ به جز نقطه‌ای نرم از آن که گرمایی مرطوب همراه با طعمی فلزمانند دارد. می‌پرسم: «خونریزی دارم؟» همان صدا جواب می‌دهد: «فقط یه‌ذره. می‌تونست بدتر از این باشه.» صدای دیگری در تاییدش می‌گوید: «خیلی بدتر!»