ارتعاش

پایم را روی زمین کشیدم، جوری که تاب از حرکت ایستاد. آن‌قدر در گذشته غرق شدم که متوجه گذر زمان نشدم. خاطراتم به این مرحله که می‌رسید قفلی رویش می‌گذاشتم! دیگر دوست نداشتم چیزی برای خودم یادآوری کنم. باقی خاطراتم چنان تن و بدنم را می‌لرزاند که ترجیح می‌دادم به آن فکر نکنم. آه عمیقی کشیدم و به خانه برگشتم. سکوت رعب‌آور خانه من را می‌ترساند. ولی از طرفی دوست نداشتم دور و برم مدام شلوغ باشد. ترجیح می‌دادم با همان حس ترس و تنهایی سر کنم. از این‌که کسی پیشم باشد و با ترحم نگاهم کند یا از من بخواهد از آن شش ماه برایش حرف بزنم، بیزار بودم. به اتاقم رفتم و بعد از قفل کردن در، روی تخت دراز کشیدم و به پنجره‌ی اتاق چشم دوختم؛ به درخواست پدرم پنجره حفاظ‌کاری شده بود و دیگر کسی نمی‌توانست بی اجازه وارد شود. در اتاقم نیز ضد سرقت بود و خیالم از امنیت اتاقم راحت بود. ولی باز هم آن ترس و دلهره همیشه همراهم بود. روز بعد آراز همراه حامی به خانه آمد. دیدنش باعث شد حرف‌های روز گذشته‌اش برایم یادآوری شود. دوست نداشتم مقابلش بنشینم و جوری وانمود کنم انگار اتفاقی نیفتاده، ولی چاره‌ای نداشتم. آراز معتقد بود قصد حامی کمک به من و حل این معماست. وگرنه هرگز به خودش اجازه نمی‌دهد چنین توهینی به کسی بکند.