مذهب عشق

نوروز شده بود. بیش از هفت ماه بود که آذردخت الیاس را ندیده بود. الیاس چند بار بهرام را دیده بود. هربار احوال آذردخت را پرسیده بود. برای او سلام رسانده بود. بهرام هم امانت‌داری کرده بود، سلام الیاس را به خواهرش رسانده بود. آذردخت به خود وعده می‌داد که در مراسم کنیسه الیاهو هناوی یا الیاس نبی یارش را خواهد دید. مراسم کنیسه الیاهو هناوی انجام شد. الیاس هم در مراسم شرکت کرد. بهرام هم همراه پسران خانواده به دیدن مراسم رفته بود. گوهربانو به آذردخت گفته بود نباید به دیدن مراسم یهودی‌ها بروی. مروارید بانو و گوهربانو و موبد فرشاد سخت مراقبت کرده بودند تا آذردخت و سایر دخترها به دیدن مراسم نروند. روز سوم نوروز بود. آذردخت دید طهماسب پیر چندین تلگراف به پدربزرگش داد. پدربزرگ پرسید تلگراف‌ها درباره چیست. طهمساب گفت: همه تلگراف‌ها تبریک نوروز است. از بمبئی، کلکته، کراچی، لاهور، لندن، از کرمان و... طهماسب یکی یکی تلگراف‌ها را خواند. تلگراف ارباب مهراب از کرمان مفصل‌تر بود. ارباب مهراب گفته بود با سیندخت بانو می‌خواهد به تهران برود. اگر ارباب جم رخصت دهد در یزد از او و خانواده‌اش دیداری داشته باشند. ارباب جم به طهماسب گفت: پاسخ بایسته بفرستید. بگویید حداقل یک هفته در یزد بمانند. تاریخ آمدن را هم معلوم کنند. ارباب به مروارید بانو گفت: ترتیب پذیرایی مفصل بدهید. آذردخت نگران شد. چرا سیندخت بانو و شوهرش می‌خواهند میهمان آن‌ها باشند. در عین حال یک راه‌حل هم برای خبرگیری از الیاس به ذهنش رسید. تلگراف. ولی تلگراف را به کدام آدرس بفرستد؟