وقتی که او رفت

لورل از خودش می‌‌پرسد آیا به نظرش او آدم عجیبی است یا نه؟ چیز عجیب و غریبی درباره‌‌ی او وجود دارد، چیزی که کمی مشکوک باشد؟ آیا نشانه‌‌های هشداردهنده‌‌ای می‌بیند؟ آیا ‌‌می‌‌خواهد از لورل کلاهبرداری کند یا او را بدزدد، از او سرقت کند، تعقیبش کند؟ آیا ‌‌آدم دیوانه‌‌ای است؟ آدم بدی است؟ لورل همیشه وقتی با کسی آشنا می‌‌شود، این سؤال‌‌ها را از‌‌خودش می‌‌پرسد. او هیچ وقت آدمی نبود که راحت به کسی اعتماد کند. حتی قبل از این‌که دخترش ناپدید شود و ده سال بعد جنازه‌‌اش را تحویل بگیرد. پل همیشه می‏‌گفت او را به عنوان پروژه‌ای بلندمدت پذیرفته است. لورل از ازدواج با او طفره می‏‌رفت تا این‌که جِیک کودک نوپایی شد. می‏‌ترسید عشق پل از بین برود و برای گرفتن مدرک شناسایی بچه، به مشکل بخورد. اما این روزها این‌‌طور سؤال‌‌ها را بیش‌تر از خودش می‌‌پرسد، زیرا می‏‌داند که بدترین سناریو همان اتفاق وحشتناکی است که احتمال نمی‌دهی رخ دهد.