دولت مدرن اسلامی (بررسی تحلیلی نظریه امتناع)

(حاکمیت اسلام و دولت،مقدمه:محمد قاری سیدفاطمی)
670,000
برای خرید وارد شوید
مشخصات
تعداد صفحات 661
شابک 9789644891199
تاریخ ورود 1399/11/25
نوبت چاپ 2
سال چاپ 1404
تاریخ تجدید چاپ 14031125
وزن (گرم) 627
قیمت پشت جلد 670,000 تومان
کد کالا 100376
مشاهده بیشتر
درباره کتاب
بررسی نسبت اسلام و دولت مدرن و به‌طور کلی، مسئله‌ی حکمرانی در ادبیات الهیاتی اسلام، از دیرباز تاکنون موضوع نظریه‌پردازی‌های مختلفی بوده است. یکی از مهم‌ترین نظریاتی که در این زمینه ارائه شده، «انگاره‌ی دولت مدرن» است که توسط پروفسور وائل‌بن‌حلّاق در روزگار معاصر مطرح شده است؛ حلّاق قائل به تعارض هر خوانشی از دولت مدرن با هر برداشتی از اسلام است. از نظر وی، نظام اخلاقی دولت مدرن، با نظام اخلاقی و هنجاری حکمرانی اسلامی در تعارض کامل است. در این کتاب تلاش شده است با طرح جامع و کامل انگاره حلّاق و بررسی و تدقیق در مبانی نظری دیدگاه وی درخصوص نسبت دولت مدرن و اسلام، به ارائه‌ی توصیفی نظرات وی بسنده نشود و با تحلیل انتقادی نظریه فوق و به چالش کشیدن نظرات وی و نیز طرح و بررسی نظرات سایر اندیشه‌ورزان این عرصه، به امکان ارایه پاسخی متفاوت به پرسش فوق (نسبت دولت مدرن و اسلام) پرداخته شود. در این اثر، نویسنده ضمن به چالش کشیدن دولت هابزی‌اشمیتی به‌عنوان تنها الگوی دولت مدرن، سعی نموده است با طرح دیدگاه‌های رقیب و نشان دادن خلط مفهومی و خوانش کم و بیش یک‌جانبه حلّاق از موضوع فوق، رهیافت خود نسبت به مسئله نسبت دولت مدرن و اسلام را فراروی مخاطبان قرار دهد.
بخشی از کتاب
تفکیک حقوق فقها از اقتدار سیاسی، برسازنده‌ی جوهر تعیین‌کننده و غیرقابل تغییر کل اسلام است. در بیشتر زمان‌ها و مکان‌ها نهادها و رویه‌های شریعت مسلمانان جهان، علمامحور بوده و این دیدگاه را حفظ می‌کرد که قانون دارای ریشه‌ی الهی است و دولت نمی‌تواند در این‌باره قانون‌گذاری کند. با وجود این، بسیاری از قواعد حقوقی، نهادها و رویه‌هایی که از دولت و جامعه ریشه می‌گرفتند، با شریعت و نهادهای آن همزیستی و تعامل داشتند. مفاهیم شریعت و واژگان آن تا آنجا توسعه یافته بودند که همه‌ی رویه‌های بالفعل در دولت و جامعه را پوشش می‌دادند. به‌ویژه از نظر اهل سنت که گفتمان آن‌ها پارادایم حقوق اسلامی را بر‌می‌سازد، مبانی شرعی و اخلاقی «همچون تورهایی بودند که می‌بایست هرچه پهن‌تر و بلندتر باشند تا افراد بیشتری را در دایره‌ی شمول خود جای دهند. این تورها در صورت لزوم باید آن‌قدر گسترده و منعطف می‌شدند که حاکمان خطاکار را نیز در بر گیرند. همواره مصالحه بهتر از منازعه است، زیرا موجب می‌شود همگان با هم باشند.
نظرات کاربران
افزودن نظر

هنوز هیچ دیدگاهی ثبت نشده است