بوته بر بوته:آثار معاصران در بوته ی نقد

با در دست داشتن ترس و لرز (۱۳۴۷)، وقتی به دو اثر دیگر ساعدی عزاداران بَیَل (۱۳۴۳) و توپ (۱۳۴۷) ـــ‌ نگاهی دیگر می‌افکنم، او را داستانگویی می‌یابم با ارزش‌های متغیر و در نوسان. عزاداران بَیَل اگر توفیقی نسبی به همراه داشت، توپ اساساً یک شکست بود. و اکنون ترس و لرز در دست ماست که باز هم از یک شکست حکایت می‌کند. با این تفاوت که اگر توپ شکست در نوشتن یک داستان بلند بود، ترس و لرز شکست در نوشتن داستان کوتاه است. شکست در آفریدن فضای مقرّر (جنوب)، شکست در خلق شخصیت‌ها، راه بردن بی‌نقص قصه، و در مجموع شکست در ایجاد ارتباط در قصه‌ها...