آب عمیق

ویک و ملیندا زندگی مشترکی دارند که مدت‌هاست صمیمیت و عشق در آن کمرنگ شده است. ملیندا به روابط خارج از ازدواجش ادامه می‌دهد و ویک، برای جلوگیری از فروپاشی خانواده، ظاهراً این وضعیت را تحمل می‌کند. توافق نانوشته‌ی آن‌ها این است که ملیندا می‌تواند روابطش را داشته باشد، به شرط آن‌که خانواده را ترک نکند. اما پشت این آرامش ظاهری، حسادت و خشمی پنهان وجود دارد که به‌تدریج شکل خطرناک‌تری به خود می‌گیرد. وقتی یکی از معشوق‌های سابق ملیندا به قتل می‌رسد، ویک با حرف‌هایی مبهم طوری وانمود می‌کند که شاید خودش مرتکب جنایت شده باشد. این ادعا برای مدتی به او کمک می‌کند رقیبانش را بترساند و بر زندگی همسرش تأثیر بگذارد. اما با ادامه‌ی روابط ملیندا و افزایش تنش میان آن دو، فاصله‌ی میان خیال و واقعیت کمتر می‌شود و احتمال وقوع خشونتی واقعی بالا می‌رود. پاتریشیا های‌اسمیت در آب‌های عمیق به‌جای تکیه بر معماهای پیچیده و تعقیب‌وگریزهای معمول داستان‌های جنایی، خواننده را به فضای بسته و ناآرام یک زندگی زناشویی می‌برد. او به‌تدریج نشان می‌دهد که چگونه حسادت، میل به کنترل و نیاز به حفظ ظاهر می‌توانند در دل یک زندگی به‌ظاهر عادی، زمینه‌ساز اتفاقاتی هولناک شوند. این رمان که نخستین بار در سال ۱۹۵۷ منتشر شد، نمونه‌ای از توانایی های‌اسمیت در خلق شخصیت‌هایی پیچیده و نگران‌کننده است؛ شخصیت‌هایی که رفتارشان همیشه با تصویری که از خود نشان می‌دهند، هم‌خوانی ندارد. آب‌های عمیق داستانی درباره‌ی رابطه‌ای فرسوده است که در آن، سکوت و خویشتن‌داری لزوماً نشانه‌ی آرامش نیستند و گاهی خطرناک‌ترین تنش‌ها درست زیر سطح زندگی روزمره پنهان می‌مانند.