پی پی جوراب بلند

پی پی، تامی و آنیکا بیرون کلبه‎ی ویله کولا نشستند. پی پی روی یکی از تیرک‎های در ورودی باغ نشست و آنیکا روی تیرک دیگر آن؛ تامی هم بالای در باغ نشست. یکی از روزهای گرم و زیبای اواسط تابستان بود. یک درخت گلابی در کنار در باغ شاخه‎هایش را آن‎قدر پایین آورده بود که بچه‎ها می‎توانستند سر جایشان بنشینند و گلابی‎های زرد لپ قرمزی کوچولوی تابستانی را بدون زحمت بچینند. آن‎ها گلابی‎ها را گاز می‎زدند، می‎جویدند و تفاله‎هایش را تف می‎کردند. کلبه‎ی ویله کولا در جایی قرار داشت که شهر کوچک در آن‎جا تمام می‎شد و منطقه‎ی ییلاق‎نشین شهر از آن‎جا شکل می‎گرفت و خیابان به یک جاده‎ی روستایی تبدیل می‎شد. مردم شهر دوست داشتند در مسیرشان که از کنار ویله کولا می‎گذشت، پیاده‎روی کنند، چون آن دور و بر زیباترین مناظر را داشت. وقتی بچه‎ها آن‎جا نشسته بودند و سرشان گرم خوردن گلابی بود، دختری از خیابان شهر به آن‎جا نزدیک شد. تا چشمش به بچه‎ها افتاد، ایستاد و پرسید: «شما ندیدید پدرم از این جا رد بشود؟» پی پی گفت: «من خبر ندارم. قیافه‎اش چطوری بود؟ چشم‎هایش آبی نبود؟» دختر گفت: «چرا.» -با یک کلاه سیاه و کفش‎های مشکی؟ دختر با ذوق و شوق جواب داد: «بله، دقیقا.» پی پی با قاطعیت گفت: «نه، ما کسی با این مشخصات ندیده‎ایم.» دختر با ناامیدی نگاهش کرد و بدون کلمه‎ای حرف به راهش ادامه داد. پی پی پشت سر دختر داد زد: «هی، تو! پدرت کچل نبود؟» دختر با عصبانیت جواب داد: «نه، خیلی کم.» پی پی گفت: «با این حساب کمی خوش به حالش می‎شود.» و تفاله‎ی گلابی را تف کرد بیرون.