دوستان من

موقع دراز کشیدن، کف پاهایم را روی میله­های عمودی تخت بالا و پایین می­کنم؛ انگار که طناب­بازی می­کنم. فقط یک طرف لباس‌هایم صاف و نرم است، طرف دیگرشان عضله­های نرم پشت ساق پایم را اذیت می‌کند. بند کفش‌هایم دیگر آن تکه فلزی را ندارند که معمولاً در انتهای بند کفش‌ها هست. همین که بارانی می‌بارد، اتاقم سرد می‏شود. اصلاً نمی‌شود باور کرد کسی در این سرما اینجا خوابیده باشد. آب بارانی که روی موزاییک‌ها سُر می‌خورد، بتون را می‌خورد و چاله‌آبی کف­زمین درست می‌کند. هنگامی که خورشید تک‌وتنها در آسمان می‏درخشد، نور طلایی‏اش را تا وسط اتاق می‏گستراند. زیر چنین نوری می‌توان مگس‌ها را دید که خط مستقیمی را هزاران بار طی طریق می‌کنند. هر روز صبح، زن همسایه، موقع این‌ور و آن‌ور کردن اسباب و اثاث، آواز بی‌کلامی می‌خواند. درست است دیوار ضرب صدایش را می‌گیرد، ولی حس می‌کنم نزدیکِ گرامافون ایستاده‏ام. بیشتر وقت‌ها، در راه‌پله از کنارش رد می‏شوم. لبنیات‏فروش است. ساعت نه می‏آید تا به کارهای خانه‏اش برسد. قطره‌های شیر نمدی دمپایی‏اش را کثیف و پر از لکه کرده. زنان دمپایی‏پوش را دوست دارم، ولی به نظر نمی‌رسد دمپایی بتواند از پا محافظت کند. در تابستان، بالاتنه و شانه­هایش را از زیر لباسش می‏بینیم. چند وقت پیش، به او گفتم دوستش دارم. بدون دودلی زد زیر خنده، چون هم قیافه‏ام چنگی به دل نمی‌زند و هم فقیرم. مردهایی را می‌پسندد که یونیفرم به تن می‏کنند. یک‌بار دیدمش که دستش را انداخته بود زیر واکسیل­بند یکی از افسران گارد جمهوری‏.