جاسوس

بعدها که به گذشته فکر می‌کرد، تابستان 1939، آخرین تابستان «نرمالی» بود که الکساندرا ویکهام به یاد می‌آورد. پنج سال از زمانی که او برای اولین بار در هجده‌سالگی در«جشنواره‌ی» لندن شرکت کرده بود می‌گذشت؛ رخدادی که پدر و مادرش از زمان کودکی او با هیجان و انتظار آن را پیش‌بینی کرده بودند. او همچون تجربه یک عمر انتظار آن را کشیده بود؛ لحظه‌ای معنابخش که در آن می‌توانست در کنار دیگر دختران خانواده‌های اشرافی در صحنه حضور پیدا کند. این اتفاق به منزله‌ی ورود رسمی او به جامعه تلقی می‌شد. از سال 1780 که نخستین مهمانی ملکه شارلوت توسط پادشاه جورج سوم به افتخار همسرش برگزار شد، هدف از بیرون آمدن و ابراز وجود کردن سایر دختران جوان اشراف‌زاده در چنین مراسمی این بود که توجه همسران آینده‌شان را به خود جلب کنند. به‌طبع انتظار می‌رفت که نتیجه‌ی این حضور، ازدواج کردن در مدت کوتاهی پس از آن مراسم باشد. هرچند که پدر و مادرهای مدرن دهه‌ی 1930 از خود اشتیاق کمتری نسبت به این موضوع نشان می‌دادند، اما نتیجه‌ی مطلوبشان تغییری نکرده بود.