در آغوش نور 5 (بازگشت از فردا ... )

آن هنگام که ابراز می‌دارم «او هر آن‌چه را لازم بود درباره من می‌دانست»، صرفا جمله‌ای است که با نگاه کردن به آن موجود مقدس در وجود خویش احساس می‌کردم. زیرا در آن اتاقک، در حضور آن موجود آسمانی و نورانی، همزمان به طور تعجب‌آوری، همه وقایع زندگی‌ام یک به یک، در برابر دیدگانم مرور می‌شد! هرچند اینک، برای نقل همه این وقایع به صورت همزمان، ناگزیرم به صورت جداگانه از هریک سخن گویم و به توصیف هر ماجرا بپردازم. در آن لحظات، هر آن‌چه را از همان آغاز حیاتم در زمین برایم روی داده بود، دربرابر دیدگانم مشاهده می‌کردم. به صورت تصاویری بزرگ و کامل. همه چیز گذشته و حال، همزمان برایم تحقق می‌یافت. همه چیز، ماهیتی کنونی و آنی داشت. این‌که چگونه تمام این اوضاع می‌توانست وجود داشته باشد، از میزان درک من فراتر می‌رفت. من هرگز تا پیش از آن لحظه، با چنین زمان عجیبی مواجه نشده بودم. هرگز با چنینی فضای عجیبی رویارو نگشته بودم. آن اتاقک کوچک یک نفره، همچنان قابل رویت بود، اما دیگر به هیچ وجه ما را در چارچوب تنگ و کوچک خود محدود نمی‌ساخت. به جای آن، از هر سو، نوعی حصار عظیم سر به آسمان برافراشته بود، با این تفاوت که درون این حصار، اشکال و انسان‌هایی به صورت سه بعدی حضور داشتند و می‌توانستند حرکت کنند و سخن بگویند. و بسیاری از این اشکال، خود من بودند. با حالتی مبهوت و شگفت‌زده، به تماشای خود پرداختم و خود را در کنار تخته سیاهی در کلاس سوم ابتدایی دیدم، در حالی که مشغول هجی کردن برخی کلمات در برابر آموزگارم بودم. سپس نوبت دریافت نشان عقابم از دست سرپیشاهنگ گروهمان فرارسید. سپس پاپا دبنی را دیدم که در صندلی چرخ‌دارش حضور داشت و من مشغول هل دادن او به سوی ایوان خانه در زیر نور ملایم آفتاب بودم...