تو که باهوشی،چرا شاد نیستی؟

این حقیقت که زمانی که مشغول هستیم، نسبت به زمانی که بی­کاریم، شادتر هستیم، و همچنین وقتی کار معناداری انجام می‌دهیم نسبت به زمانی که کار بی‌معنی انجام می‌دهیم، از حالت پیشین نیز شادتریم، پیامی بسیار مهم دارد، و آن اینکه، ما برای شاد بودن به نتیجه نیاز نداریم. می‌توانیم همة شادی را از فرآیند کاری که برای رسیدن به نتیجه انجام می‌دهیم، کسب کنیم. به عنوان مثال، می‌توانیم شادی را از آماده شدن برای آزمون یا برنامه‌ریزی برای تعطیلات کسب کنیم. این به آن معناست که، حتی اگر در نهایت در امتحان قبول نشویم یا به مسافرت نرویم، باز هم می‌توانیم از کار کردن در مسیر این نتایج شادی چشمگیری به‌دست آوریم. البته، اگر ارتباط میان شادی و نتایج را قطع کنیم، نوع احساس‌هایی که از سر می‌گذرانیم تغییر خواهد کرد. احتمالا به ندرت احساس غرور خودخواهانه می‌کنیم، چرا که این دست احساس‌ها مربوط به نتیجه‌محوری هستند،‌ نه فرآیندمحوری. درضمن، به ندرت احساس‌های منفی مربوط به نتیجه‌محور بودن، همچون افسردگی و شرمساری خواهیم داشت. در عوض، بیشتر احساس اشتیاق و صلح با زندگی‌مان خواهیم داشت، چون احتمال تجربة این احساس‌ها، زمانی بیشتر می‌شود که به جای کسب شادی از نتایج کار، بر کسب شادی از فرآیند تمرکز داریم. در مجموع، معاملة بدی نخواهد بود.