درک من از درک حافظ (بحثی در افکار و آراء و زیبایی شناسی حافظ)

شمس لنگرودی با نام اصلی محمدتقی جواهری گیلانی، شاعر، نویسنده، پژوهشگر و مورخ ادبی معاصر ایران، در ۲۶ آبان ۱۳۲۹ در شهر لنگرود متولد شد. او سرودن شعر را از نوجوانی آغاز کرد و نخستین مجموعه شعرش با عنوان «رفتار تشنگی» را در سال ۱۳۵۵ منتشر کرد. با انتشار مجموعه‌هایی چون «خاکستر و بانو»، «جشن ناپیدا» و «قصیده لبخند چاک‌چاک» به‌تدریج جایگاه خود را در شعر معاصر فارسی تثبیت کرد. شعر شمس لنگرودی در طول سال‌های فعالیت ادبی او دستخوش تحولاتی شده است. زبان ساده و روان، توجه به تجربه‌های روزمره، تصویرسازی‌های خلاقانه و پرداختن به عواطف و روابط انسانی از ویژگی‌های برجسته بسیاری از سروده‌های اوست. او در آثارش از مفاهیم انتزاعی فاصله می‌گیرد و با زبانی صمیمی، تجربه‌هایی چون عشق، تنهایی، اندوه، امید و گذر زمان را به تصویر می‌کشد. لنگرودی علاوه بر شعر، در زمینه داستان‌نویسی و پژوهش ادبی نیز فعالیت داشته است. مجموعه چهارجلدی «تاریخ تحلیلی شعر نو» از آثار پژوهشی مهم اوست که به بررسی روند شکل‌گیری و تحول شعر نو فارسی می‌پردازد. «عشق و فراموشی» یکی از آثار داستانی شمس لنگرودی است که در آن نیز می‌توان با نگاه شاعرانه و توجه او به تجربه‌های عاطفی و پیچیدگی‌های زندگی انسان روبه‌رو شد. این کتاب فرصتی برای آشنایی با وجه داستان‌نویسی شاعری است که بخش مهمی از کارنامه‌ی ادبی خود را به کاوش در جهان احساسات و تجربه‌های انسانی اختصاص داده است. لنگرودی خالق کتاب درک من از درک حافظ است که خود درباره‌ی آن چنین می‌گوید: «آنچه در این کتاب می‌خوانید درک من از درک حافظ نسبت به هستی و زندگی براساس زیبایی‌شناسی اشعار اوست که در شش فصل آورده‌ام. تلاشم در نگارش کتاب حاضر این بود که خواننده گام‌به‌گام به همراه من به درکی که من از درکِ حافظ رسیده‌ام نزدیک شود، که از جمله‌ی آن‌ها این نکته است که حافظ رندِ زبان است، نه عارفِ رند».