زنان هنرمند ایران (نگاهی به زنان هنرمند ایران 1304 تا 1357)

تاریخ مکتوب هنر، سال‌ها روایتی مردانه بوده است؛ روایتی که سهم، جسارت و تلاش زنان را یا ندیده یا در حاشیه نشانده است. سال‌هاست که پژوهش‌های تازه تلاش می‌کنند این حافظه‌ی ناقص تاریخی را ترمیم کنند و نام‌های از‌یاد‌رفته را به روشنایی بازگردانند. کتاب «زنان هنرمند ایران در دوره پهلوی» درست در همین نقطه ایستاده است: تلاشی مستقل و اسنادی برای ثبت و معرفی بیش از یکصدوشصت زنی که در دوران پهلوی، برخلاف عرف و محدودیت‌های اجتماعی، بوم نقاشی و کارگاه هنر را انتخاب کردند. کتاب صرفاً فهرستی از نام‌ها نیست؛ بررسی این است که این زنان چطور توانستند راه خود را به میدان هنرهای تجسمی باز کنند. شناخت این چهره‌ها پیش از هر چیز، بازگرداندن الگوهای واقعی و پیشرو به نسلی است که میان جریان‌های گوناگون معاصر، نیازمند اتکا به پیشینه و ریشه‌های فرهنگی خود است. مکتوب شدن نام این هنرمندان، برداشتن گامی جدی برای پر کردن خلاءهای تاریخ هنر معاصر ایران است؛ سندی تاریخی که یادآوری می‌کند چهره‌ی هنر این سرزمین، بدون حضور زنانش کامل نبوده و نیست.