وقتش که برسد التیام می یابی

گاهی مشکل این نیست که «نمی‌خواهیم» التیام بیابیم، مسئله این است که هنوز آماده نیستیم با حقیقتی روبه‌رو شویم که درد را در جانمان زنده نگه داشته است. التیام، بیش‌تر از آن‌که یک جهش ناگهانی باشد، یک تغییر آرام است. لحظه‌ای که دست از جنگیدن برمی‌داریم و به خودمان اجازه می‌دهیم چیزی را تمام‌شده بدانیم. این کتاب مجموعه‌ای از جستارهای کوتاه و پیوسته است درباره‌ی آن مرز ظریف میان «دوام آوردن» و «زندگی کردن». درباره‌ی رنجی که باید تجربه کنیم، درباره‌ی ذهنی که عادت کرده همه‌چیز را کنترل کند و درباره‌ی قلبی که یاد گرفته احساس کردن را به تعویق بیندازد تا آسیب نبیند. نویسنده با نگاهی دقیق و ساده، از سازوکارهای پنهانِ ترمیم حرف می‌زند، از مرز گذاشتن، از رها کردنِ نقش‌ها، از توجه کردن به بدن، از پذیرفتنِ آن‌چه نمی‌شود تغییرش داد و تغییر دادنِ آن‌چه بالاخره باید تغییر کند. وقتش که برسد، التیام می‌یابی قرار نیست دستور بدهد چه کار کنی. حرف اضافه نمی‌زند و با کلماتی ساده، یاری می‌کند خودت را منصفانه‌تر ببینی. اگر مدت‌هاست احساس می‌کنی در یک چرخه گیر افتاده‌ای، این کتاب آرام‌آرام راه را نشانت می‌دهد تا از همان جایی که هستی، خودت را پیدا کنی.