طاعونیه

من و فروغ زیاد در مورد بچه حرف می‌زدیم. حرف هر دومان یکی بود: نخواستیم. منطق‌مان ساده‌بود: آدم از بچه نداشتن پشیمان بشود بهتر است تا از داشتنش. اما قضیه به اندازۀ منطقش ساده نیست. گاهی با آنها که بچه دارند و آنها که ندارند حرف می‌زدیم یا کتاب‌هایی در مورد فرزندآوری می‌خواندیم. همه‌اش بیهوده‌کاری، وقت تلف کردن و پول دور ریختن بود. فقرا تصمیم نمی‌گیرند، به تصمیمی تن می‌دهند و هرچه باداباد. ما دربارۀ زندگی زناشویی رویاپردازی نکرده بودیم. شعارمان این بود: از هر چیز حداقلش، ساده‌ترینش، ارزان‌ترینش. با این همه بروبرگرد نداشت که زندگی‌مان داشت از درون می‌پوسید و با این حال فکرش را هم نمی‌کردیم روزی از هم جدا بشویم. اگر قرار بود زندگی‌مان از هم بپاشد باید قبلش یک زندگی واقعی‌می‌ساختیم: چیزی که بتوانیم سرش با هم مرافعه کنیم؛ خانه، فرزند، بدهی یا رسوایی. این دسته‌گل آخری را من پانزده سال قبل به آب داده بودم؛ اگرنه زندگی زناشویی ارزانِ بادوام ما بعید بود از هم بپاشد. حالا که فکر می‌کنم کارمان عاقلانه بود. البته ماجرا بیشتر به نفع من تمام شد؛ بیشتر وقت‌ها همین است؛ ماجرا به نفع مردها تمام می‌شود. خدا را شکر که مرد آفریده شدم نه زن؛ افلاطون حق داشت. ماجرا از آن شبی شروع شد که میانۀ ملاعبه‌مان‌فروغ ناغافل گفت: مهتاب گفت باهاش تماس بگیری. من دو مهتاب می‌شناختم: اولی همکلاسی سال‌های دور دانشگاهم بود و دومی زنی که مادر چهار بچه بود و فروغ هیچ‌کدام از این دو را نمی‌شناخت: فکر می‌کنم دومیه باشه. بهم گفت به شوهرت بگو با من تماس بگیره؛ باهاش کار واجب دارم. به نظر من هم دومیه بود. اما چطوری فروغ را پیدا کرده بود؟