افسانه های فراهان

پادشاهی بود که نذر کرده بود صد تومان به مردم فقیر و بیچاره کمک کند. یک روز صبح پولی را به وزیرش داد و گفت: «به بازارِ شهر برو و این پول را به یک فقیر و بیچاره‌ای ببخش و بازگرد.» وزیر هم پول را برداشت و به بازارِ شهر رفت و شروع کرد به چرخیدن میان بازار، زمستان بود و هوا سرد. یکدفعه دید که درویشی، لُنگی به کمر بسته که دورتا دور این لُنگ یخ قندیل بسته و با مشک آبی بر دوش در این سرما آب می‌‌فروشد. وزیر با خودش گفت: «از این بدبخت‌تر دیگر کسی نیست!» وزیر گفت: «گل مولا بیا و این صد تومان را بگیر و دعایی به جان پادشاه کن.» درویش گفت: «پادشاه خودش اردو و قشون و حقوق‌ببر دارد این پول بیشتر به درد خودش می‌‌خورد.» وزیر برگشت و برای پادشاه تعریف کرد که: «درویشی را دیدم لخت و برهنه توی این سرما آب می‌‌فروخت و هر چه اصرار کردم این پول را قبول نکرد.» پادشاه گفت: «راست شو برویم ببینم این درویش چه جور آدمی است؟» راه افتادند و آمدند به بازار شهر و دیدند که درویشی مشک آبی به دوش گرفته و آواز می‌‌خواند و آب می‌‌فروشد. سلام و احوالپرسی کردند و پادشاه گفت: «بیا و این صدتومان را از ما قبول کن.» درویش گفت: «پادشاه خودش اردو دارد، قشون دارد این پول به درد ما نمی‌خورد.»