نغمه یخ و آتش (نبرد پادشاهان)

دم ستاره دنباله‌دار بر پهنه سپیده‌دم کشیده شده بود؛ چاکی بر فراز پرچگاه‌های دراگون‌استون که در آسمان صورتی و ارغوانی به زخمی خون‌چکان می‌مانست. استاد در ایوان بادخیز بیرون اتاقگاهش ایستاده بود. اینجا جایی بود که کلاغ‌ها پس از پرواز طولانی‌شان می‌آمدند. فضله‌شان که لکه‌زدری‌های دو طرفش را، که هرکدام سه گز ارتفاع داشتند، لکه‌دار کرده بود؛ یک تازی دورخی و یک وایورن؛ دو تا از هزار کله‌اژدری‌هایی که بر بلندای دیوارهای قلعه نظامی باستانی غرق در فکر بودند. آن زمان که تازه به دراگون‌استون آمده بود، لشکر این موجودات عجیب‌وغریب سنگی او را بی‌قرار کرده بود، ولی با گذر سال‌ها به آن‌ها عادت کرد. حالا آن‌ها را به چشم دوستان قدیمی‌اش نگاه می‌کرد. هر سه با هم با دلشوره به آسمان می‌نگریستند.