کارگر فیلسوف (خاطرات شفاهی پرویز بابایی)

به‌هر‌حال، مادرم از پدرم جدا شده بود و ما دیگر پیش مادربزرگم زندگی می‌کردیم. مادرم چون خودش سواد داشت، برای من کتاب می‌خواند. یادم می‌آید زیر کرسی، «امیرارسلان» و «اسکندرنامه» می‌خواند. در ماه رمضان مادربزرگ قرآن می‌خواند. مادربزرگ و مادرم هر سال ماه رمضان قرآن را ختم می‌کردند. من به یاد دارم که گاهی از خواب پا می‌شدم به آن‌ها نگاه می‌کردم. مادرم وقتی قدری بزرگ‌تر شده بودم، به من گفت که ما سال‌ها قبل از تولدت با مادربزرگ در محلۀ دیگری زندگی می‌کردیم؛ یک منزل بزرگ، و مادربزرگ زن تاجری سرشناس بود به نام حاج‌محمدکاظم ماهوتچی. بعداً منزلشان را هم به من نشان داد؛ خانۀ قبلی‌شان واقع در امامزاده یحیی، خیابان ری، بین ری و سیروس، دقیقاً روبه‌روی محلۀ یهودی‌ها بود. خانه‌ای بزرگ، با سردابی که کنیز منزل امور خانه را رتق و فتق می‌کرد. پدربزرگ کنیز را از مکه آورده بود. قبلاً پدربزرگ مادری‌ام در جوار حرم در مشهد زندگی می‌کردند. رفتن به خراسان در آن زمان البته برای افراد متمول معمولاً با کجاوه صورت می‌گرفت. حدود یکی‌دو ماهی در راه بودند... در آن زمان‌ها عده‌ای در کنار حرم مجاور می‌شدند و عده‌ای پس از زیارت برمی‌گشتند. پدربزرگ مادری‌ام در مشهد با خانوادۀ ملک‌الشعرای بهار آشنا می‌شوند. پدر این به‌اصطلاح داماد (یعنی داماد پدربزرگ من)، وکیل مجلس اول و دوم شورای ملی بوده؛ شخصی به نام محمدجواد طهرانیان. حاصل این ازدواج مهدی بهار بود. حالا اینکه چطور از پدری با نام خانوادگی طهرانیان، پسری با نام بهار مطرح می‌شود، به این دلیل است که مهدی، پسر محمدجواد طهرانیان که پسرخالۀ من هم بود، بعداً با اجازه از ملک‌الشعرای بهار، نام خانوادگی خود را به بهار مبدل کرد.