ادیسه

همین که سپیده‌دمی که انگشتان گلگون دارد بامدادان به جهان آمد، پسر اولیس در خوابگاه خویش برخاست و جامه‌های خود را در بر کرد. سپس شمشیر تیزش را به دوش افکند. پای‌افزارهای زیبایش را به زیر پاهای فروزانش بست و از سراچۀ خویش بیرون رفت. مانند خدایان زیبا بود. همان دم به پیشخدمتانی که بانگ بلند داشتند فرمان داد که مردم آخایی مودراز را به انجمن بخوانند. پیشخدمتان بانگ بر می‌افراشتند و مردم آخایی شتابان گرد می‌آمدند. چون گرد آمدند و بسیار شدند، تلماک در میان انجمن پیش رفت. زوبینی مفرغی به کف داشت. تنها نبود. دو سگ شکاری تیزتک در پی او بودند. آرایشی که آتنه بر پیکر او ساخته بود شگفت‌انگیز بود. همین بود که پدید آمدن وی همه نگاه‌ها را به‌سوی او برانگیخت. بر جایگاه پدر نشست. پیشینیان جای برای او باز کرده بودند.