ماهنامه تراژدی 20 (به همراه ضمیمه ماهنامه شب دوم بعد از هزار)،(2جلدی

|ایرانی شکست نمی‌خورد.| بعد از تأخیری طولانی دوباره تصمیم گرفتیم مجله را منتشر کنیم؛ در روزهای جنگ و در ایامی که گرانی طاقت‌ها را کم کرده. اما شاید خواندن این شماره‌‌ی «تراژدی» که هم از جنگ می‌گوید هم زندگی، کمک کند به امیدواربودن، به طاقت‌آوردن. در این شماره سیدمحمد بهشتی، محمد رضایی‌راد، راد قنبری، مهدی ربی، الهام فلاح و … از جنگ نوشته‌اند. کنار این مطالب نوشته‌هایی هم هست درباره‌ی هابز و قرارداد اجتماعی، ریشه‌های نفرت و آنچه ما را از هم دور کرده و قصه‌ی یک اسباب‌بازی فروش. روایت سرگذشت شگفت‌انگیز و شنیده‌نشده‌ی ترانه‌‌سرای «لبیروت» به خوانندگی فِیروز، زندگی و کار ناصر تقوایی و شرح حال پروانه اعتمادی هم بخشی دیگر از مطالب این شماره است. اما صفحات ماجرا این‌بار اختصاص دارد به درگیری شاعران در فیلم «آرامش در حضور دیگران» و البته مطلبی ویژه درباره‌ی یک ترور: گروه المنتقم که کمتر ازشان حرف زده شده. مثل همیشه دو داستان هم داریم؛ یکی از موتویوکی شیباتا و دیگری از کاوه شجاعی. کتاب شب دوم بعد از هزار نیز ضمیمه این ماهنامه است: |ای وطن، من مادرت نیستم./ پس چرا هر بار/ چیزی آزارت ‌دهد،/ این‌گونه در دامانم مویه می‌کنی؟| طبیعی است روزنامه‌نگاری که جنگ و مصیبت‌هایش را در کشور خودش از نزدیک دیده، چنین شعری بنویسد. دنیا میخائیل که آشوری و اصالتاً عراقی است حالا در آمریکا ادبیات درس می‌دهد؛ اما اسطوره‌های سرزمین اجدادی و تاریخ معاصر آن در شعرهایش رد پای عمیقی به جا گذاشته است. |اگر جهان مثل قالیچه‌ی پرنده/ صاف و تخت بود،/ اندوهمان آغازی می‌داشت/ و پایانی.| این مجموعه‌ای است از شعرها و طرح‌های دنیا میخائیل که با ترجمه‌ی فرزانه سالمی یکی از اعضای تیم رادیو تراژدی منتشر شده است. |او هزاران فرسنگ را/ برای رسیدن به جرعه‌ای چای/ که با دستِ خودم ریخته باشم/ طی می‌کرد./ می‌هراسم از اینکه چای سرد شود:/ چایِ سرد از مرگ بدتر است.|