خانه پدری

اخبار مختلفی به گوش می‌رسید یک روز شنیدیم که شورشی‌ها فرماندار را گرفته‌اند و در یک مزرعه زندانی کرده‌اند. یک روز دیگر خبر ر سید که شورشی‌ها تپه اعلاالدین را تصرف کرده‌اند، پلیس جوانی را کشته و جنازه‌اش را جلوی پای مادرش انداخته‌اند. مردم فریاد می‌زدند و هوار می‌کشیدند :«ما حکومت دینی می‌خوایم! ما نمی‌خوایم خارجی‌ها بر ما حکومت کنن. ما این حاکمان بی‌دین و لامذهب رو قبول نداریم، ما حکومت دینی می‌خوایم!» روزها از پی هم می‌گذشت، پژواک صدای کسانی که مدام فریاد می‌زدند ما اینو نمی‌خوایم. ما اونو نمی‌خوایم در گوش خیابان‌ها پیچیده بود. تا این‌که یک روز در بحبوحه جیغ و فریادها، شلیک کرکننده تفنگ‌ها و شعارهای بی‌امان اینو نمی‌خوایم، اونو نمی‌خوایم، خبر ورود قریب‌الوقوع ارتش مستقل ملی در شهر شایع شد و همچون تندر و آتش سراسر شهر را فرا گرفت. شعارهای نمی‌خوایم، نمی‌خوایم در دهان‌ها فروخشکید، مردان چکمه‌پوش پراکنده و متفرق شدند و دیگر صدای شلیکی از تفنگ‌ها برنخاست.