بازگشت

«بازگشت» داستانی است درباره‌ی حسرت، ناامیدی‌های خاموش و تلاش برای زنده نگه‌داشتنِ امید در ویرانه‌های یک زندگی مشترک. ویلیام اینگ در این نمایشنامه، پرده از زندگیِ ظاهراً آرامِ یک زوجِ میانسال برمی‌دارد تا نشان دهد چگونه «گذشته» می‌تواند مثل یک سایه، بر لحظاتِ حالِ انسان سنگینی کند. داستان درباره‌ی «داک» (یک کایروپراکتور که از الکلیسم رنج می‌برد) و همسرش «لولا» است. آن‌ها در خانه‌ای در یک محله‌ی معمولی زندگی می‌کنند که به نظر می‌رسد زمان در آن متوقف شده است. لولا زنی است که در رویاهای گذشته‌اش غرق شده و داک، مردی است که با تلاشِ سخت برای حفظِ هوشیاری و ترک اعتیاد، سعی دارد گذشته‌ی اشتباهات خود را جبران کند. تنش‌های اصلی داستان زمانی آغاز می‌شود که آن‌ها اتاقی را به یک دانشجوی جوان و پرشور به نام «ماری» اجاره می‌دهند. حضور ماری و نامزدش، آینه‌ای در برابر لولا و داک می‌گیرد و یادآور جوانی، عشق و رویاهایی است که داک و لولا از دست داده‌اند. «شِبا»، نام سگِ گمشده‌ی آن‌هاست؛ سگی که لولا مدام در رویاهایش منتظر بازگشت اوست، اما در واقعیت، سگ نمادی از همان معصومیت و خوشبختیِ ازدست‌رفته‌ای است که هیچ‌گاه به خانه‌ی آن‌ها برنمی‌گردد. ویلیام موتر اینگ نمایشنامه‌نویس و فیلم‌نامه‌نویس آمریکایی در سال 1913 به دنیا آمد. او که کار خود را با معلمی ادبیات، نوشتن نقد، تئاتر و فیلم آغاز کرده بود، نمایشنامه‌نویسی را از سال 1947 به‌صورت جدی دنبال نمود. شهرت اینگ بیشتر به لحاظ نگارش نمایشنامه‌ها و فیلمنامه‌هایی است که با نگاهی واقع‌گرا همراه با مفاهیم فرعی تمثیلی، مسائل خانوادگی و عاطفی انسان‌ها به رشته‌ی تحریر درآمده‌اند. برخی از منتقدین اینگ را به‌عنوان یکی از بهترین، حساس‌ترین و باهوش‌ترین نمایشنامه‌نویسان معاصر آمریکا می‌شناسند. هنگامی که در سال 1950 نمایشنامه‌ی «بازگشت» یا «شبای کوچک بازگرد» در برادوی به روی صحنه آمد، ویلیام اینگ حکمرانی خود را به‌عنوان یکی از برجسته‌ترین نمایشنامه نویسان آمریکا آغاز کرد. او این موفقیت را دوباره با نمایشنامه‌ی «پیک‌نیک» تکرار کرد و با «ایستگاه اتوبوس» حلقه‌ای دیگر به زنجیره‌ی موفقیت‌هایش افزود و دو سال بعد، «تاریکی در بالای راه پله» را نوشت که به‌عنوان پژوهشی عمیقا دردناک و تأثیربرانگیز در مورد روابط خانوادگی، مورد استقبال رسانه‌ها و عموم مردم قرار گرفت. ویلیام اینگ در سال 1973 و در سن شصت‌سالگی چشم از جهان فروبست.