100 سال فلسفه

«صد سال فلسفه» یکی از روایت‌های کلاسیک از سیر تحول فلسفه در سنت تحلیلی و اروپای انگلیسی‌زبان از حدوداً نیمه‌ی دوم قرن نوزدهم تا اواسط دهه‌ی ۱۹۶۰ است. جان پاسمور، جریان‌ها و منازعات مفهومی و چرخش‌های تعیین‌کننده‌ی فکریِ این دوره را، بدون فروکاستن پیچیدگی‌های نظری، با نگاهی تاریخی-تحلیلی بازسازی می‌کند؛ از ایدئالیسم اواخر قرن نوزدهم تا برآمدن فلسفه‌‌ی تحلیلی، تجربه‌گرایی منطقی، فلسفه‌ی زبان، و تحولات پس از ویتگنشتاین. البته، همان‌طور که خود پاسمور اذعان می‌کند، در این کتاب به همه‌ی شاخه‌های فلسفه پرداخته نشده، بلکه تمرکز عمدتاً بر متافیزیک، معرفت‌شناسی، منطق و فلسفه‌ی منطق، فلسفه‌ی زبان و فلسفه‌ی علم بوده است. در روایت پاسمور اندیشه‌ها و منازعات فیلسوفانی چون فرگه، راسل، مور، کارنپ، اِیِر، کواین و نیز چهره‌هایی مانند بردلی و مک‌تگرت بررسی شده و ویژگی متمایز آن پرهیز از تاریخ‌نگاری صرف است: پاسمور، با نگاهی انتقادی و مسئله‌محور، تحولات فلسفی را در قالب یک گفت‌وگوی زنده میان فیلسوفان صورت‌بندی می‌کند و تداوم‌ها و گسست‌های نظری این سنت را به‌صورت یکپارچه آشکار می‌سازد. نتیجه تصویری منسجم از این پرسش است که «فلسفه‌ی قرن بیستم چه مسائلی را جدی گرفت و چرا؟»