امید (تکه ها)

| این کهنه‌جهان به کس نماند باقی/ رفتند و رویم دیگر آیند و روند| مجموعه‌ی «تکه‌ها» انتخابی از دلِ ادبیات و قطعات کهن‌سال فارسی است که مخاطب را درباره‌ی مهم‌ترین مسائل انسانی به تأمل وامی‌دارند. «امید» نشانی از دل تاریک‌ترین لحظه‎های زندگی دارد و هنر شعر فارسی در آن است که این نور کم‌سوی شب‌های ظلمت را چنان مشعشع جلوه دهد که برای لحظه‌ای بتوانی خورشید را با تمام عظمتش پیشِ چشم ببینی. در ادبیات ما امید گاهی فریاد است و گاهی خاموشی. گاهی در جهان‌بینی و آینده‌نگری معنا پیدا می‌کند، گاهی در حوضچه‌ی اکنون. اما فارغ از هر رنگ و هر معنایی، یک رسالت بیشتر ندارد: آمده تا بی‌صدا فریاد سر دهد که «هنوز هم می‌شود». شاعران منتخب چهارمین دفتر از مجموعه‌ی تکه‌ها خیام، سعدی، حافظ، صائب تبریزی، ملک‌الشعرای بهار و پروین اعتصامی هستند.