آدم کش

رمان «آدم‌کش» (Le Meurtrier) یکی از آثار عمیق و تکان‌دهنده‌ی پاتریشیا های‌اسمیت است که در آن، نویسنده با مهارتی بی‌نظیر، به مرزهای باریک میان «انسان» و «هیولا» نفوذ می‌کند. برخلاف رمان‌های پلیسی کلاسیک که بر شناسایی قاتل تمرکز دارند، های‌اسمیت در این اثر، تمرکز خود را بر «ماهیتِ خودِ قاتل» و فرآیند فروپاشی روانی او می‌گذارد. ۱. روایت از درونِ تاریکی: داستان حول محور شخصیتی می‌چرخد که نه‌تنها از اعمال خود، بلکه از هویت خود نیز بیگانه است. های‌اسمیت با استفاده از تکنیک روایت اول‌شخص یا نزدیکی بسیار زیاد به ذهن شخصیت، خواننده را مجبور می‌کند که از دریچه‌ی چشمِ خودِ قاتل به جهان بنگرد. این رویکرد باعث می‌شود خواننده دچار نوعی «درگیری اخلاقی» شود؛ چرا که با وجودِ دانستنِ ماهیتِ جنایتکارانه‌ی شخصیت، ناگزیر به دنبال کردنِ منطقِ درونی و پیچیده‌ی اوست. ۲. روان‌شناسیِ گسست و انزوا: موضوع اصلی کتاب، مطالعه‌ی «انزوا» و «بیگانگی» است. شخصیت اصلی، فردی است که از اجتماع جدا شده و در دنیایی از افکار پراکنده و تکه‌تکه‌شده زندگی می‌کند. های‌اسمیت نشان می‌دهد که چگونه یک فرد می‌تواند در عین حضور در میان جمعیت، از نظر روانی در یک خلاء مطلق قرار داشته باشد. این کتاب، بررسی دقیقِ استیصالِ انسانی است که نمی‌تواند با قوانین و ارزش‌های جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کند، هم‌سو شود. ۳. سبک و اتمسفر: لحن کتاب سرد، دقیق و تا حد زیادی بی‌روح است؛ اما همین بی‌احساسیِ روایت، تنش و اضطراب را در خواننده به اوج می‌رساند. های‌اسمیت از توصیفاتِ پرزرق‌وبرق پرهیز می‌کند تا بر «خلاءهای روانی» شخصیت تأکید ورزد. «آدم‌کش» فراتر از یک داستان جنایی، یک کالبدشکافی روان‌شناختی است. این رمان به ما می‌گوید که ترسناک‌ترین چیز، نه خودِ عملِ قتل، بلکه آن تاریکیِ بی‌انتها و سکوتِ مطلق در روحِ انسانی است که دیگر هیچ پیوندی با جهانِ پیرامون خود ندارد.