زور جنگ به زن ها نمی رسد (پانزده روایت از زن،زندگی و دوازده روز جنگ)

امروز روز پانزدهم جنگ است، فقط سه روز از آتش‌بس گذشته؛ آتش‌بسی که کم از جنگ ندارد، مثل خامه‌ای که روی شیر تازه بسته و منتظر تلنگری برای وا رفتن و پاره شدن. به هیچ قاعده‌ای اطمینان ندارم چه رسد به اعلام آتش‌بس. حق دارم. همه خبرهای دنیا این حق را به من می‌دهد که دیگر هیچ قانونی را در این جنگل معتبر ندانم. وقتی سازمان‌های حقوقی‌که بعد از جنگ‌های جهانی ساختند برای چنین روزهایی، بی‌خاصیت شده‌اند چه می‌ماند جز بی‌اعتمادی؟ دلم می‌خواهد بزنم زیر قرار سفر و به همسرم که ماشین را از پارکینگ بیرون برده بگویم «من نمی‌آیم.» یا همه نرویم و یا بدون من بروند. مانده‌ام وسط امری اخلاقی که می‌گوید مادرش این 12 روز را از جنگی که نزدیک ما بوده ترسیده و حالا که سروصداها تمام شده چشم انتظار تنها پسرش است و فلسفه‌بافی‌های ذهنی‌ام برای محفاظت از خان‌ومان‌و زندگی‌مان. باز چشم می‌گردانم دور خانه.