زروان یا معمای زرتشتی گری

ستایش دادار «ستایم و خوانم تو دادار افزونی‌بخش را، از اکنون تا جاویدان زمان، که (تو) هر مزد، بنیاد هر نیکی هستی و بن هر فره و آسانی و روشنی از تو آرایش (یافته است)، تو خود زمان بی‌کران هستی و دادار داشتار و نگاهدار دامان خویشی و پاک‌کننده‌ای به مهربانی و بخشندگی خویش از هر آهو (=عیب) و پتیاره‌مندی و همه را برآوری چه اشو و نیز چه دروند و نیز کسی را از دامان خویش در دست شکستار دروج نهلی. و آن‌ها همه را پاک و یوش داسر (=منزه=پاک) کنی، آن‌ها را جاویدان پر از شادی برتر داری و کنش ایشان را بسزا، از گنج همیشه سود خویش پاداش (دهی) و نیکی‌های به، به آن‌ها نویدی، و به هر زمان ترا ستایم، چه به کام و فرمان تو آراسته شده است آسمان و زمین و همه‌ی دام و دهش گیتی و مینو. بوختارمان باشی تو خدای مهربان از دست بدان و مستگران و کوشش آن‌ها (بیدی). چه مان نیست یاری و پناه، و (ما را) اوستام (=اعتماد) به تو است، ای اهرمزد فریادرس همگانی. چاره‌ی خواستار بیچارگان باش، رهایی‌بخش گرفتاران و نجات‌بخش هرکس از بیم و بلای گران ظالمان کی‌ها، کرپان(ها) که به گناهکاری بتازند برای نابود کردن دام نیک. ببخشا ای مهربان، ببخشا ای دادار، ببخشای ای دانا، ببخشا ای کرفه‌گر، ببخشای همه افزونی و نیکی مینوی را به ما، بخشایش به منش پادشاهان که بر ما سردار و پادشایند ده (که) نیکی کام و نیک بوند (=باشند). همان‌گونه نیز به منش همه‌ی سرداران و پادشاهان که اندر گیتی بر دام تو پادشاه و فرمانروایند، که تا همه‌ی دام و دهش تو در بوم سپندارمذ به افزونی بوند (=باشند) و پر بر مانند چه چون مردمان را آسانی و خواری بود، همه دام و دهش تو به نیکوکاری به مردمان پردازند...