بر لبه تنهایی (روایت کلان راهبرد امنیت ملی ایران)

ریشه‌های برنامه هسته‌ای ایران، به دوران پهلوی بازمی‌گردد. در آن زمان، هدف این برنامه استفاده‌ غیرنظامی بود، هرچند شاه تصور می‌کرد ممکن است این هدف تغییر کند. او به اکبر اعتماد، اولین رئیس سازمان انرژی اتمی ایران گفته بود: «اگر کشورهای کوچک خاورمیانه‌ای وارد مسیر هسته‌ای شدن شوند، فارغ از این‌که چقدر ابتدایی یا کوچک باشد، آنگاه منافع ملی ایران ایجاب می‌کند که ما هم همان مسیر را دنبال کنیم.» موضوع هسته‌ای دوباره در سطح عالی در تهران، در اواخر جنگ ایران و عراق، مطرح شد. عراق از سلاح‌های شیمیایی علیه ایران استفاده کرده بود بدون آن‌که با مجازاتی روبه‌رو شود. جامعه‌بین‌المللی از محکوم کردن این اقدامات صدام سر باز زده بود و اگر جنگ بار دیگر آغاز می‌شد، ایران انتظار این را داشت که صدام از سلاح‌های کشتار جمعی استفاده کند. آن تهدید مشخص پس از جنگ اول خلیج فارس از بین رفت. با این حال، ایران تصمیم گرفت برنامه هسته‌ای خود را به عنوان یک اقدام غیرنظامی سر بگیرد.